7ffc3afc

Brigitte Kaandorp over moederschap

Fri, 29 Aug 2025 12:51:43 GMT

Doe je niks geks...

Het liefste jongetje

Kijk weet je wat het nou gewoon is? Kijk zo’n kind, dat is hartstikke leuk, echt waar, daar wil ik helemaal geen kwaad woord over horen. Ik heb echt het liefste jongetje van de hele wereld. Blond, blauwe ogen. Echt een schatje, nooit huilen. Alleen als hij bijvoorbeeld op zijn kop van de trap naar beneden stuitert, weet je wel, dat soort, dat je denkt, nou begrijp ik wel dat je moet huilen. Maar echt een leuk en lief jong. Ik heb echt veel plezier in het ventje.

Dat vertelt niemand je

Maar ja, dat wist ik dus ook niet van tevoren, dat vertelt ook niemand je, maar je komt dus helemaal nergens aan toe met zo’n kind. Ik heb in mijn huis een werkkamer, zoals het hoort, met een piano, een typemachine en een rijmwoordenboek. Nou, ik kom er niet meer. Ik weet niet eens meer waar die kamer is, echt waar niet. Ergens bij de trap linksaf geloof ik, ik weet het niet. Ik ben er gewoon in geen 100 jaar meer geweest. Je komt er gewoon niet meer.

Gewoon een half uur à drie kwartier verder

Kijk bijvoorbeeld vroeger, als je de deur uit wou, je pakt je jas, je sleutel, je fiets en je bent weg. Een minuut nadat je besloten hebt dat je weg wilt ben je al aan het einde van de straat. Maar tegenwoordig, voordat je met zo'n kind de deur uit bent ben je halve dag verder, doe je niks geks.

Maar bijvoorbeeld, nou ja douchen daar begint het al mee. Douchen, dit was vroeger 5 minuten, 6 minuten hoogstens als je je deodorant was vergeten dat je nog een keer naar boven moest. Nou tegenwoordig, je bent een half uur à drie kwartier verder. Ik bedoel, eerst moet hij verschoont, stront eraf, water, Zwitsal, schone luiers. Nou ja hij is weer een beetje fris. Je gaat zelf even snel onder de douche. Je staat je haren in te zepen met shampoo en net als je helemaal ingezeept staat met je ogen dicht hoor je een enorme klap uit de slaapkamer komen en keihard blèren erachteraan. Dan op dit soort momenten, jij in paniek eruit weet je wel en zoeken, maar je ziet ook niets, je trapt op een handje per ongeluk, weet je, want je ziet niks. En dan ligt ie onder een la. Heeft ie een la uit de ladekast, zo beng over zich heen getrokken.

Zo’n stoeprand in z’n hoofd. Helemaal huilen, bloed, sokken nat allemaal. Nou jij afdrogen, aankleden. Ben je overal je zeep vergeten tussenuit te halen. Dus weer alles uit, afspoelen en weer aan doen en je zweet helemaal. Je krijgt die plakkleren ook niet meer aan. Nou, je bent gewoon een half uur à drie kwartier bezig met gewoon effe douchen. Doe je niks geks.

Dat is ook zoiets

Nou inderdaad ontbijten, dat is ook zoiets. Dat was vroeger nou ja, boterham met kaas, kop thee, je was weg. Nou ja tegenwoordig, voordat hij nu überhaupt al die vitaminen, mineralen, fruitprakjes, bananen en liga’s binnen heeft, ben je al half uur aan het voeren en terug aan het duwen met dat lepeltje en deppen. En dan gaat er weer een beker melk overheen en dan moet hij weer schone kleren aan. En dan je prop zelf wat naar binnen; boterham met kaas, kop thee. Je bent aan het opruimen in de keuken en heeft hij in de kamer een glas wijn gevonden wat er nog stond van gisteravond met je rode wijn. En dat heeft ie dan in z’n haar gesmeerd weet je wel. ‘Mama, kijk haren wassen.” Weet ik veel hoe hij daar aankomt. Ja, want zo gek doe ik niet als ik aangeschoten ben, nee. Nou ja dan moet daar zout in weet je wel. Nou ja, dat hoor je dan, anders krijgt je het er nooit meer uit en heb je voor eeuwig een roodharig jongetje.Je bent gewoon een half uur à drie kwartier bezig met ontbijten.

Voordat die beer weer onder de pannen is

Of bijvoorbeeld ik bedoel, valt z’n beer in de wc weet je. “Mama, mama, beer moest poepen." Nou dat heeft ie net zelf ook gedaan. Hij is zindelijk aan het worden, dus die hele beer zit onder de stront. Vooral ook omdat hij zelf heeft geprobeerd om het eraf te krijgen, weet je wel zo. Nou eerst hem dan maar weer helemaal verschonen, in bad en dan die beer. Het is zijn lievelingsbeer. Dus je denkt, ik hang hem even snel buiten te drogen aan de lijn. Dat mag niet, want het doet zeer aan de oren van de beer. Denk je, nou dan zet ik wel even op de verwarming. Dat mag helemaal niet. Doet zeer aan de billen van de beer. Nou, voordat die beer onder de pannen is, in een handdoek gewikkeld op een stoel bij de kachel in de keuken met een pleister op zijn oor. Ja, doe je niks geks maar ben je wel weer een half uur à drie kwartier verder weet je wel.

Hij doet het heus niet expres

Nou ja, naar buiten weet je wel. Nou, voordat je sowieso de deur uit kan moet er altijd iets mee wat kwijt is. Ken je dat effect? Er moet altijd iets mee wat je nergens meer kunt vinden. Een doekje waarmee die zo, blehbleh,.. Het moet ook dát doekje zijn, het kan geen ander doekje zijn. Sleutels ben je zo standard altijd kwijt weet je wel. Hij weet het al helemaal. "Mama sleutels kwijt." "Ja, mama sleutels weer kwijt." Nou dat vindt hij helemaal mooi. Dat is een heel ritueel. Overal kijken waar ik net ook gekeken heb, weet je wel. En dan kom je er na een half uur achter dat hij de sleutels in zijn eigen jaszakje heeft gestoken. Dat doet hij heus niet expres, dat heeft hij een keer van mij gezien, maar je bent zo weer een half uur verder weg.

Het zegt nooit 'klik'

Nou, naar buiten, en dan moet hij aan dat zitje aan het stuur, wat op de een of andere manier zo geconstrueerd is dat je de beentjes helemaal moet ontwrichten om ze er überhaupt zo in te krijgen. Hij zit helemaal, "mama niet te doen, au, au." Lief jongetje weet je. Als het nu een rotjongetje was. Nou ja, hij zit erin, moeten er ook nog allemaal veiligheidsdingetjes overheen tegenwoordig en palletjes en dan moeten er op zijn buik drie van die dingetjes zo bij elkaar komen zo, en dat moet dan 'klik' zeggen, en het zegt nooit 'klik'. In ieder geval, hij zit erin, je hebt je sleutels, je hebt je portemonnee, je hebt je moedertas, je kan zes weken wegblijven zoveel bananen, reservespenen, liga’s, speeltjes, luiers, flesjes als je bij je hebt. Je wordt al helemaal vrolijk, je denkt het valt nog mee eigenlijk vandaag. Het kan erger relatief. Je bent al helemaal blij, je wilt wegrijden…

Stront

Stront! Het is altijd stront op dit soort momenten. Nooit als ie toch al in zijn blote kont staat. Nee, als ie helemaal ingepakt, helemaal met sjaaltjes, mutsjes, helemaal… En hij doet het nog niet eens expres, echt waar niet. Nee dat kan ik mij niet voorstellen. Het is een lief en coöperatief jongetje. Ik denk eerder andersom. Dat ie denkt, als ik nou maar niet hoef te kakken. Het is een gevoelig jongetje weet je wel, Die voelt ook de spanning van zo’n moment. Oh, we gaan en dan, pfflll... Nou ja, alles onder de stront weet je wel, dus jij dat kind weer van onderen die beentjes eruit rammen. Hij zit helemaal met zijn knietjes wuh, wuh, wuh...tongetje ertussen, ook dat nog, mama bleh, bleh. Je wordt nog verdacht van incest ook nog eens. Tongzoenen met je eigen kind. Maar ja bloed. Naar boven, verschonen op die commode. En hoeveel afstand je ook houdt, en hoe voorzichtig je dat ook doet, je moet altijd even je jas uitdoen, want er komt altijd een beetje stront aan je jas. Altijd! Hoe nieuwer de jas, hoe groter de kans dat er stront aan komt. En je ziet ook nooit waar het vandaan komt. Het zit er in een keer aan. Het komt van boven of van achteren, je weet het niet. Nou, met hetzelfde lapje dan maar weer een beetje schoonmaken. Moeders stinken ook altijd een beetje sorry. We kunnen er niks aan doen. Maar er hangt altijd zo’n typische weeïge walm om ons heen van ouwe poep, ranzige melk en Channel 5. En vergeten deodorant. Zo’n hele typische lucht. Je herkent het ook van mekaar. “Hoi” Wij kijken niet eens meer op. “Hoi”. Het is verschrikkelijk. We kunnen er niks aan doen.

Het is er nog niet van gekomen

In ieder geval, hij dus wel weer helemaal inpakken, de drukkertjes, knoopjes, ritsjes, schoentjes, dingetjes. Je zweet helemaal, ik had ook mijn jas uit moeten doen. Helemaal naar beneden, oh ja en dan wil hij op dat soort momenten altijd zelf van de trap aflopen. Dan denk je, nou die vijf minuten kunnen er nu ook nog wel bij, dat maakt ook niet meer uit. Dus hij helemaal trots van die trap af, zo, en het gaat dan helemaal goed en dan lazert ie toch nog van die onderste traptrede tegen dat zelfgemaakt houten traphekje dat open staat, weet je, waar aan de zijkant nog net zo’n schroef uitsteekt. Ooohh. Dat had je er al lang af moeten halen, maar je denkt dat komt morgen wel en is er nog niet van gekomen. En je komt nergens meer aan toe als je een kind hebt. En hij ziet kans om erachter te blijven haken, oohhh, met zijn wang ook, aahhh. Ja maar dat je hem er ook echt helemaal van af moet tillen. Nou ja, pleister erop, zoentje, snoepje erin, troosten. Je bent gewoon een half uur à drie kwartier verder met alleen een schone luier aan.

Het gebeurt je gewoon

Nou, weer naar buiten. Kind weer in dat zitje met die dingetjes, ik zal er niet over uitweiden. Je hebt alles weer bij je en je wilt wegrijden, staat je fiets op slot, liggen je sleutels boven op de commode. Doe je niks geks. Het gebeurt je gewoon. Voordat je die sleutel dan weer te pakken hebt ben je ook weer een half uur verder met het kind er weer uit, naar de buurvrouw die heeft reservesleutels, je eigen sleutels halen boven, kind kwijt, hartaanval. Je denkt die ligt onder een auto ergens, de hele buurt gealarmeerd. Iedereen zoeken, zit ie bij een andere buurvrouw in de tuin, die heeft konijnen, had ik kunnen weten. Iedereen weer bedanken. “Nee, het gaat alweer. Ik was gewoon geschrokken. Ik kom morgen op de koffie”. Oh ja, en als je dan pech hebt, en dat heb je op zulke momenten, dan heb je je sleutels weer en je kind, maar dan heb je je moedertas om de hoek van de deur laten staan van de weeromstuit van het naar boven rennen van die sleutels. Maar je denkt, ik ga naar niet weer dat kind er helemaal uithalen. Ik hou die fiets zo in evenwicht, zo. Hij weet het al helemaal. Hij zit al helemaal zo. Inderdaad, je hebt met twee vingers al zo om de hoek van deur die hengsels,… hele kind in de heg!

Hij blijft onvoorwaardelijk van je houden

Helemaal met heg en al op het paadje bij de buren. Op zich goed dat er een heg staat, anders was het nog veel desastreuzer. Maar het is dan wel zo’n hulstheg weet je, ooohh. En hij was hier al gewond. En hij denkt dat het normaal is ook nog. Hij blijft onvoorwaardelijk van je houden, wat erg. Dat is nog het meest hartverscheurende eraan, ooohhh. Hij denkt dat het er allemaal bij hoort. Is het inmiddels half een, had je om negen uur ergens moeten zijn. Het gebeurt je gewoon, doe je niks geks.

Duimen omhoog

Als je er eentje ziet op straat, een moeder met een kind op de fiets, moet je niet aarzelen. Moet je gewoon even zo doen, twee duimen in de lucht. Dat zal ze niet eens gek vinden. “Bedankt. Ja, het gaat wel. Valt wel mee vandaag...” Moet je echt doen. Heeft ze echt nodig. Het is überhaupt al een wonder dat ze op straat is. Je ziet ze relatief ook heel weinig op straat. Heel weinig. Er is onderzoek naar geweest. Er zijn er meer dan een miljoen in Nederland, maar je ziet er hoogstens een per dag, meer niet. De rest zit huilend onder aan de trap of bij de EHBO.

Wat een gedoe allemaal zeg

Oh, oh, wat een gedoe zeg. Wat een gedoe zeg, kolere. Ik wist het niet, maar wat een gedoe zeg. Dat zeggen ze niet van tevoren. En dan heb ik er ook nog zo’n man bij. En dan moet je ook nog gewoon afwassen, de ramen lappen, eten koken, grasmaaien, getrouwd zijn, weet je wel. Dat soort hele gewone dingen moet je ook nog tussendoor zien te regelen. En moet je ook nog je afval scheiden, flessen naar de glasbak, kranten bij het oud papier, batterijen bij het chemisch, groente-fruit-tuin -en restafval. En moet je nog bouillon trekken, NS-wandelingen maken, met je moeder naar de V&D. Ja dat soort dingen. Koffiedrinken, allemaal tussendoor. En dan moet je nog zorgen dat je goed eet anders word je ziek. Sjaal om, anders vat je kou, Niet drinken anders krijg je een kater. Niet roken anders krijg je kanker en je tandenpoetsen anders krijg je gaatjes. Ooohhh, kolere wat een gedoe allemaal zeg.

Kraan dicht doen bij het tanden poetsen voor het milieu, moet je ook nog aan denken tegenwoordig. Kachel uit, licht uit als je naar bed gaat, moet je ook niet vergeten. Deuren op het nachtslot anders wordt er ingebroken. Wat een gedoe allemaal zeg. Kijk het is natuurlijk hartstikke leuk om gelukkig te zijn, dat wel. Maar het kost zo veel tijd.

Ik vind het nog niet eens zo’n gek idee

Zo’n verhaal, van zo’n vrouw naar Brazilië, die dan is zo’n hangmat gaat liggen. Dan denk je, wat een onzin, maar het komt achteraf niet voor niks naar boven, zo’n verhaal. Ik vind het nog niet eens zo gek idee opeens. Nee, gewoon in een hangmat gaan liggen en er consequent je hele leven niet meer uitkomen. Die vrouw is niet gek geweest. Die vrouw is niet achterlijk geweest. Ik vind het nog niet eens zo’n gekke optie.

Van jongetje tot machthebber

Thu, 17 Apr 2025 16:08:50 GMT

Hoe de jeugd van autoritaire machthebbers hun karakter en wereldbeeld vormde

Valt het jullie ook op? Hoe autoritaire en radicaal-rechtse leiders denken in termen van straffen, zelfbehoud, macht en manipulatie.

Dan vraag ik me al snel af, hoe zag hún opvoeding eruit? Zijn ze veilig gehecht of verwaarloosd? Klopt het dat het al vroeg in hun jeugd flink is misgegaan? Ligt een groot deel van de oorzaken van de verstoorde wereldorde in de opvoeding van slechts enkele mensen?

In deze blog duiken we daarom in de vroege jaren van enkele autoritaire leiders zoals Vladimir Poetin, Donald Trump en Benjamin Netanyahu.

Wat hebben ze als kind meegemaakt? Waarom kiezen ze voor controle, repressie en een gewetenloos handelen?

Hun opvoeding en vroege ervaringen blijken diepgaande invloed te hebben gehad op hun mensbeeld, zwart-witdenken en amorele omgang met macht.

Vladimir Poetin: De straat als school

Donald Trump: De strijd om erkenning

Benjamin Netanyahu: De last van een missie

Welke kenmerken uit hun opvoeding zien we terug in het karakter van deze leiders?

De combinatie van onveilige hechting, vernederingen, laag zelfbeeld en andere jeugdtrauma’s vormen het karakter van een persoon en daarmee ook hun wereldbeeld wat van invloed is op het beleid van deze megalomane leiders. Onderstaande figuur somt op wat deze en andere autoritaire leiders vaak delen in hun jeugd en hoe hen dat gevormd heeft.

Conclusie: Macht is zelden zomaar hard

Genetics loads the gun, environment pulls the trigger.

Schermtijd bij Kinderen: Slim, Leuk en in Balans!

Thu, 30 Jan 2025 16:14:58 GMT

Beeldschermtijd bij kinderen: hoe houd je het leuk en verantwoord?

In de digitale wereld van vandaag is beeldschermtijd een vast onderdeel van het dagelijks leven. Tablets, smartphones, tv’s en computers bieden eindeloze mogelijkheden voor vermaak en educatie. Maar hoe zorg je ervoor dat je kind op een gezonde manier met media omgaat? En hoe voorkom je dat schermtijd ten koste gaat van andere belangrijke activiteiten? Het Nederlands Jeugdinstituut biedt richtlijnen om ouders te helpen een gebalanceerde en verantwoorde schermtijd te hanteren. In deze blog duiken we in de wereld van beeldschermgebruik en geven we praktische tips voor ouders.

De zorgen van ouders: hoeveel is te veel schermtijd?

Veel ouders vragen zich af: "Hoeveel schermtijd is nog gezond?" en "Wat als mijn kind niet meer zonder scherm kan?" Het is logisch om bezorgd te zijn, want te veel schermtijd kan nadelige effecten hebben, zoals verminderde concentratie, slaapproblemen en minder beweging. Maar schermgebruik biedt ook voordelen: het kan educatief zijn, creativiteit stimuleren en sociale contacten bevorderen. De sleutel ligt in balans.

Richtlijnen voor schermtijd

Het Nederlands Jeugdinstituut adviseert om rekening te houden met de leeftijd van het kind:

Baby's (0-2 jaar): De Wereldgezondheidsorganisatie raadt aan om je baby geen scherm te laten gebruiken. Baby's hebben voor hun ontwikkeling namelijk geen schermen nodig. Andere activiteiten, zoals slapen, eten, bewegen, voelen en spelen, dragen meer bij aan hun groei en ontwikkeling.
Peuter (2-4 jaar): In deze leeftijdsfase is het belangrijk dat je kind vooral speelt, beweegt en ontdekt. Schermtijd kan leuk zijn, maar voegt nog weinig toe aan de groei van je kind. Probeer schermtijd daarom nog steeds zoveel mogelijk te beperken. Denk aan maximaal 60 minuten per dag, verdeeld over de dag. Kies voor educatieve en interactieve content (bijvoorbeeld door samen te zingen of te bewegen bij filmpjes.)
Kind (6-12 jaar): Je kunt een richtlijn van ongeveer 1-2 uur schermtijd aanhouden, verdeeld over de dag. Stimuleer een goede afwisseling met buitenspelen en andere activiteiten.
Puber (12-18 jaar): Tijdens de puberteit neemt schermgebruik vaak toe. Sociale media, huiswerk en ontspanning lopen door elkaar. In Australië en de Verenigde Staten is het advies voor schermtijd daarom maximaal 2 uur, los van de schermtijd die nodig is voor dingen zoals huiswerk.

Wat kun je als ouders doen?

Geef het goede voorbeeld – Kinderen kopiëren het gedrag van hun ouders. Zorg dat je zelf bewust omgaat met schermgebruik.
Maak afspraken – Stel duidelijke regels in over wanneer en hoe lang schermen gebruikt mogen worden.
Creëer schermvrije momenten – Bijvoorbeeld tijdens het eten, voor het slapen gaan of op bepaalde tijdstippen in het weekend.
Stimuleer afwisseling – Bied genoeg andere activiteiten aan, zoals buiten spelen, knutselen of samen een boek lezen.
Kijk en speel samen – Dit helpt om schermtijd interactief te maken en biedt gelegenheid om met je kind te praten over wat ze zien en doen.
Gebruik technologie bewust – Er zijn apps en instellingen waarmee je schermtijd kunt reguleren en geschikte content kunt kiezen.

De positieve kanten van media

Schermtijd is niet per definitie slecht! Er zijn veel educatieve apps en programma’s die kinderen helpen bij hun taalontwikkeling, rekenen en probleemoplossend denken. Daarnaast kunnen kinderen via media hun creativiteit uiten, bijvoorbeeld door video’s te maken, te programmeren of digitale kunst te creëren. Kijk daarom vooral naar hoe de schermtijd wordt gebruikt.

De valkuilen in mediagebruik en hoe je ze voorkomt

Te veel passief schermgebruik : Kies voor interactieve programma’s en moedig je kind aan om actief mee te doen.

Slaapproblemen : Vermijd schermen minstens een uur voor bedtijd om de melatonineproductie niet te verstoren.

Sociale isolatie : Stimuleer offline sociale activiteiten zoals sportclubs, hobby’s en buitenspelen.

Ongepaste content : Gebruik ouderlijk toezicht en bespreek met je kind wat wel en niet geschikt is om te bekijken.

Conclusie: balans is de sleutel

Beeldschermtijd hoeft geen vijand te zijn, zolang het op een bewuste en gebalanceerde manier wordt gebruikt. Door duidelijke afspraken te maken, afwisseling te stimuleren en samen te genieten van media, kan schermtijd juist een waardevolle toevoeging zijn aan de opvoeding. Het gaat er niet om schermen volledig te vermijden, maar om ze op een slimme manier te integreren in het dagelijks leven.

Dus, hoe ziet jullie schermbeleid eruit? Tijd om er eens bewust bij stil te staan en een balans te vinden die werkt voor jullie gezin!

De verleiding van de damp

Tue, 14 Jan 2025 13:44:21 GMT

Wat ouders moeten weten over vapen

Het was een doodgewone dinsdagavond toen Anna een vreemde geur opmerkte in de kamer van haar vijftienjarige zoon, Lucas. Het rook zoet, bijna als een combinatie van bessen en munt. Eerst dacht ze dat het een nieuwe kauwgom was, maar toen ze verder keek, vond ze een klein, glimmend apparaatje op zijn bureau. “Wat is dit?” vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen. Lucas draaide zich om en mompelde ongemakkelijk: “Het is maar een vape, mam. Iedereen doet het.”

Anna’s hart zonk in haar schoenen. Ze had over vapen gehoord, maar wist niet precies wat het inhield. Was het echt zo onschuldig als Lucas deed voorkomen? En hoe kon ze hem beschermen zonder het contact met hem te verliezen?

Wat is vapen precies?

Vapen, ook wel e-sigaretten genoemd, is een alternatief voor traditionele sigaretten. Het apparaatje verwarmt een vloeistof (“e-liquid”), die vaak nicotine bevat, en zet deze om in damp die wordt ingeademd. Vapes komen in allerlei vormen en maten, van penachtige apparaten tot compacte pods die makkelijk in een broekzak passen.

Hoewel vapen aanvankelijk werd gepromoot als hulpmiddel voor volwassen rokers om te stoppen met roken, heeft het de laatste jaren een enorme populariteit gewonnen onder jongeren. Hoewel de aantrekkelijke smaken inmiddels verboden zijn, gebruikt een kwart van de jongeren tussen 12 en 16 jaar weleens een vape. Een op de zeven doet dat regelmatig en sommigen (4 procent) elke dag. En de illegale straathandel en webshops voor vapes met smaakjes tieren welig.

Hoe schadelijk is vapen?

Veel ouders denken dat vapen minder schadelijk is dan roken, maar het is belangrijk om de feiten te kennen:

Nicotineverslaving : De meeste e-liquids bevatten nicotine, een extreem verslavende stof. Al binnen zeven seconden triggert nicotine het beloningscentrum van het brein. Jongeren zijn hier extra gevoelig voor omdat hun hersenen nog in ontwikkeling zijn. Zelfs een korte periode van gebruik kan leiden tot een langdurige afhankelijkheid. Nicotine is veel verslavender dan drugs als xtc en lsd.
Let op dat ook nicotinevrije e-liquids vaak nog sporen van nicotine bevatten die zelfs in kleine hoeveelheden erg verslavend zijn.
Schade aan de longen : Hoewel vapes geen teer bevatten zoals traditionele sigaretten, kunnen de chemicaliën in de damp schadelijk zijn. Onderzoekers hebben longziekten gekoppeld aan het gebruik van e-sigaretten, waaronder de zogenaamde “e-cigarette or vaping use-associated lung injury” (EVALI) doordat de chemische stof vitamine e-acetaat een dunlaagje over de longblaasjes legt en zo zuurstofopname blokkeert. Sommige kinderen houden aan het vapen een klaplong of longbloeding over.
Effect op de hersenen : Nicotine kan de ontwikkeling van het brein van jongeren verstoren, wat gevolgen kan hebben voor hun concentratie, geheugen en emotionele regulatie. Op termijn verandert nicotine zelfs de structuur van de hersenen waardoor meer nicotine nodig is voor hetzelfde effect.
Giftige stoffen : Sommige e-liquids bevatten stoffen zoals formaldehyde en regelmatig acroleïne (een gifstof uit WO I en nu een verdelgingsmiddel). Ook komen door verhitting zware metalen vrij, zoals nikkel, lood en cadmium, die schadelijk zijn voor de gezondheid.

Verschillen en overeenkomsten van vapen met roken

Het klopt dat vapen minder schadelijk kán zijn dan roken, maar dat maakt het niet onschadelijk. Hier zijn de belangrijkste verschillen en overeenkomsten:

Teer en verbranding : In tegenstelling tot sigaretten wordt er bij vapen niets verbrand, wat betekent dat er geen teer vrijkomt. Dit vermindert sommige risico’s, zoals longkanker.
Nicotinegehalte : Veel vapes bevatten net zoveel, of zelfs meer nicotine dan sigaretten, wat het verslavingsrisico vergelijkbaar maakt.
Sociale aantrekkingskracht : Net als roken in het verleden heeft vapen een sociale component. Voor veel jongeren is het een manier om erbij te horen.
Gezondheidsrisico’s : Hoewel de langetermijneffecten van vapen nog niet volledig bekend zijn, zijn er wel duidelijke aanwijzingen dat het schadelijk is voor de longen en het cardiovasculaire systeem. Een gemiddelde vapewolk blijkt uit bijna 2000 verschillende moleculen te bestaan waarvan het merendeel nog onduidelijk is.

Wat kunnen ouders doen als je kind vapet?

Als ouder kun je een grote rol spelen in het beschermen van je kind tegen de gevaren van vapen. Hier zijn een paar belangrijke do’s en don’ts:

Wat je wél moet doen:

Informeer jezelf : Zorg dat je weet wat vapen inhoudt en wat de risico’s zijn. Hoe meer je weet, hoe beter je je kind kunt informeren.
Praat erover : Kies een rustig moment om met je kind te praten over vapen. Vraag wat ze erover weten en wat hun redenen zouden zijn om het te proberen. Probeer open en niet-oordelend te zijn.
Geef het goede voorbeeld : Als je zelf rookt of vapet, overweeg dan om te stoppen. Kinderen zijn gevoeliger voor gedrag dat ze bij hun ouders zien.
Stel duidelijke grenzen : Laat je kind weten dat je vapen niet goedkeurt en waarom. Leg uit dat je deze grenzen stelt om hen te beschermen. Maak geen uitzonderingen. Ook al krijg je van je kind geen dankwoord voor je duidelijke regels, je hebt als ouder nog steeds grote invloed op je kind.
Moedig een gezonde levensstijl aan : Sport, hobby’s en andere positieve activiteiten kunnen helpen om de behoefte aan riskant gedrag, zoals vapen, te verminderen.

Wat je niet moet doen:

Dramatiseren of straffen : Als je ontdekt dat je kind vapet, reageer dan niet met woede of straf. Dit kan ervoor zorgen dat ze zich afsluiten en minder geneigd zijn om open met je te praten.
Het probleem bagatelliseren : Neem het serieus als je kind vapet. Zelfs als ze zeggen dat het “slechts af en toe” is, kan het al een risico vormen.
Onrealistische verwachtingen hebben : Het kan tijd kosten voordat je kind begrijpt waarom vapen schadelijk is en bereid is ermee te stoppen. Blijf geduldig en ondersteunend.

Tot slot: Maak het vapen bespreekbaar

Toen Anna eindelijk een open gesprek met Lucas voerde, leerde ze dat hij niet echt begreep hoe schadelijk vapen kon zijn. Hij dacht dat het een veilige, moderne versie van roken was. Samen bekeken ze informatie over de risico’s, en Anna stelde voor om samen hulp te zoeken om te zorgen dat hij niet verder in de verslaving zou raken.

Het is niet altijd makkelijk om met je kind over moeilijke onderwerpen te praten, maar het is essentieel. Door open en eerlijk te zijn, kun je hen de steun bieden die ze nodig hebben om gezonde keuzes te maken. En wie weet, misschien blijft die vreemde geur in huis dan voorgoed verleden tijd.

To Rapley or not to Rapley

Fri, 16 Aug 2024 14:09:21 GMT

Wat is de Rapley methode

Bij de Rapley-methode laat je je kind vanaf 6 maanden zelf uit het vuistje eten. Het kind eet wat jij eet in handzame stukken. Veel ouders zijn enthousiast en ervaren dat je kind zo een makkelijker eter wordt.

De kracht van deze methode (en de variant Stefan Kleintjes) zit erin dat je je kind de verantwoordelijkheid geeft die het aankan. Let op: er zijn dus ook situaties dat deze methode minder geschikt is.

Hoe het kan werken

De 15 opvoedprincipes zijn duidelijk in deze methode te herkennen. Om de belangrijkste te noemen:
1. Zorg goed voor jezelf . Je moet de tijd en energie nemen. Het wordt een knoeiboel en eten duurt langer. Even snel een potje is er niet bij. Je zult ook iets meer moeten nadenken welk vers en gevarieerd eten voor iedereen geschikt is, maar dan hoef je niet meer apart te koken.
3. Je voorbeeldrol is bij deze methode essentieel. Je eet samen. Je kind kijkt naar je en wil je nadoen.
4. Eerlijkheid . Je kind ziet wat het eet en leert het zo te vertrouwen.
8. Het eten wordt niet benadrukt. Doordat je zelf ook eet schenk je minder aandacht aan het eten van je kind. Daardoor wordt samen eten wat de pot schaft sneller vanzelfsprekender.
11. Er is geen strijd aan tafel. Dwingen iets te eten maakt de relatie met voedsel alleen maar moeilijker.
13. Verantwoordelijkheid . Je geeft je kind zelf de controle over hoe en hoeveel het eet. Dat bevordert het gevoel van eigen kunnen.
14. Je kind ontdekt sneller verschillende smaken en texturen.
15. Geduld . Lukt het niet gelijk dan is dat helemaal niet erg.

Wat zeggen de experts

De consumentenbond meldt dat er alleen enige wetenschappelijke onderbouwing bestaat van het voordeel van een lager risico op overgewicht.

Het boek ‘Handleiding Kind’ volgt de adviezen van het voedingscentrum. Bewaak de veiligheid en dat je kind genoeg voedingsstoffen binnenkrijgt.

Het opladen van je kind

Tue, 09 Jul 2024 14:00:06 GMT

Hoeveel slaap heeft mijn kind nodig?

Je kind moet iedere nacht opgeladen worden. Jonge kinderen moeten langer aan de oplader dan oudere kinderen. De eerste jaren ook nog overdag.

Het is voor ieder kind anders hoeveel slaap genoeg is. Er zijn geen regels die zeggen dat kinderen zoveel uur moeten slapen of op een bepaald tijdstip naar bed toe moeten. Komt je kind 's morgens meestal uitgerust uit bed? En kan het zich overdag goed concentreren? Dan heeft je kind voldoende slaap.

Baby

Elke baby slaapt anders. De ene baby slaapt langer en eerder door dan de andere. Voor jou als ouder is het vaak vermoeiend. Maar gebroken nachten horen bij het hebben van jonge kinderen.

Pasgeboren baby's weten het verschil nog niet tussen dag en nacht. Het is dus normaal dat een baby 's nachts wakker wordt. Na enige tijd komt er steeds meer een dag- en nachtritme en zal je baby vaker doorslapen. Maar ook dan is je kind 's nachts nog weleens wakker. Bijvoorbeeld als je baby verkouden is, droomt, last heeft van een mug of gewoon zomaar. Andere keren laat je baby zich niet eens horen.

Baby's hebben veel slaap nodig om zich goed te kunnen ontwikkelen. Duidelijkheid en structuur helpen bij het slapen.

Hoeveel slaapt een baby gemiddeld?

Pasgeboren baby's slapen wel 16 uur of langer per etmaal maar vaak niet langer dan drie tot vier uur achter elkaar.
Vanaf 10 tot 12 weken begint er een dag- en nachtpatroon te ontstaan.
Na 6 maanden is de baby steeds beter in staat om ’s nachts door te slapen.
Rond 9 maanden vinden de meeste baby's het niet zo leuk om alleen te zijn 's avonds. Misschien gaat je baby dan niet meer rustig liggen. Je baby maakt overdag veel mee en verwerkt dat 's nachts. Je kind kan gaan dromen en bang wakker worden.
Kinderen van 1 jaar oud hebben ’s nachts ongeveer 11 uur slaap nodig . Vaak doen ze ook nog een middagslaapje van 1½ tot 2 uur.

Elk kind is verschillend. Dus het kan bij jouw baby anders zijn.

Hoeveel slaapt een peuter?

Kinderen van een tot twee jaar slapen tussen 10 en 16 uur per etmaal.
Peuters van twee tot vier jaar slapen tussen 9 en 14 uur.
Gemiddeld slaapt bijna 90% van de tweejarigen nog overdag. Ongeveer de helft van de kinderen van drie jaar slaapt nog overdag.

Hoeveel slaapt een kind in de leeftijd van de basisschool?

Kinderen hebben meer slaap nodig dan volwassenen. Het aantal uren slaap dat je kind nodig heeft, wordt langzaam minder.

Van de kinderen van vier jaar oud die al naar school gaan, heeft 35% nog behoefte aan slaap overdag.
Kinderen van zes jaar hebben vaak wel elf uur slaap per dag nodig. Stel dat je om half zeven ’s morgens opstaat, dan is half acht ’s avonds dus een mooie bedtijd voor je kind.
Als je kind negen is, heeft het rond de tien uur slaap nodig.
Als je kind twaalf is, heeft het nog ongeveer negen uur slaap nodig.

Hoeveel slaapt een puber?

In de puberteit groeien jongeren hard en worden ze geslachtsrijp. Dat kost veel energie. Ze hebben daarom ook veel slaap nodig: ongeveer negen tot tien uur per nacht.

Pubers krijgen vanaf ongeveer hun twaalfde jaar een ander slaapritme. De biologische klok gaat anders werken. Het verschuift ongeveer twee tot drie uur. Pubers worden later op de dag moe dan jongere kinderen. Daarom kunnen ze langer opblijven. Ze moeten dan eigenlijk ook later opstaan om toch negen tot tien uur slaap te krijgen. Dat kan niet, omdat ze op tijd naar school moeten. Een puber slaapt daardoor vaak te weinig, terwijl hun hersenen juist in deze periode van rijping veel slaap nodig hebben. Uitslapen in het weekend kan helpen.

Veilig slapen

Prettig en veilig slapen is belangrijk voor de ontwikkeling van je baby. De kans op wiegendood is kleiner met een veilig bed.

Als je een babybed gaat kopen, let er dan op dat de afstand tussen de spijlen tussen de 4,5 en 6,5 centimeter is. Een goed babybed is gemaakt van stevig, glad afgewerkt materiaal en heeft een ventilerende bodem. Daar hoort een stevig en vlak matras op. Gebruik geen wieg of bed waarbij de wanden gesloten zijn. Er moet vanaf de slaapplek via de zijkant ventilatie mogelijk zijn.
Als je van plan bent het bed zelf te gaan schilderen, vraag dan advies bij de verfwinkel zodat je verf kiest zonder giftige stoffen. Kleine kinderen bijten en sabbelen ook aan hun bed.
Je kunt de veiligheid van je kind verbeteren door het babybed op de juiste manier op te maken. Gebruik een babyslaapzak. Dan krijgt je kind het niet te warm en kan het altijd vrij ademen. Je kunt ook een deken en een laken gebruiken. Maak het bed dan kort op en leg je kind met de voeten tegen het voeteneind van het bed. Stop het beddengoed stevig in. Gebruik tot de leeftijd van twee jaar geen dekbed, want dat is veel te warm voor je kind.
Leg je kind nooit vast om uit bed vallen of omrollen te voorkomen. Een babyslaapzak met een strak opgemaakt bedje is genoeg.
Laat je kind niet bij jou in bed slapen. Deskundigen adviseren om het bed van je baby naast je eigen bed te zetten. Dat wordt rooming-in genoemd. Dit is prettig en veilig.
Slaap nooit met je kind op de bank.
Voorkom meeroken. Roken is voor niemand gezond, maar voor baby's is het extra slecht als er iemand rookt in hun omgeving. Meeroken kan het risico op wiegendood namelijk vergroten.
De manier waarop je je kind in bed legt, kan het risico op wiegendood verkleinen. Je kunt je baby het best op de rug in bed leggen, en niet op de zij of buik. De buikligging kun je wel oefenen als je baby wakker is. Dat is goed voor de motoriek.
Je kunt beter geen hoofdbeschermer, kussens en knuffels in het bed leggen. Je baby kan in ademnood komen door met zijn gezicht tegen kussens, knuffels of andere zachte materialen aan te liggen.
Een goede temperatuur voor de slaapkamer ligt tussen 16 en 18 graden. Een te hoge temperatuur kan het risico op wiegendood vergroten. Wil je controleren of je slapende kind het niet te warm heeft? Voel dan aan de achterkant van de nek van je baby. Als dit prettig aanvoelt, dan is dit de goede temperatuur voor je kind.
Zet het bed op ruime afstand van de verwarming en van (gordijn)koorden en snoeren. Wil je een klamboe gebruiken om je kind te beschermen tegen muggen? Maak de klamboe dan zo vast, dat je kind er niet bij kan en er niet in verstrikt kan raken.
Zodra je kind 2 jaar is geworden, is het gevaar voor wiegendood geweken. Nu mag je kind slapen onder een dekbed en met een dun kussen, als het dat wil.
Als je merkt dat je kind gaat klimmen, kun je de spijlen uit het bed halen. Zo kan je kind gemakkelijk zelf uit bed komen. Ben je bang dat je kind zich kan bezeren als het toch uit bed klimt? Leg dan een matras naast het bed op de grond.
Als je kind zelf uit bed kan komen, kan het ’s nachts door het huis gaan lopen. Het risico bestaat dat het van de trap valt. Plaats daarom een traphekje als je kind zelf uit de slaapkamer kan komen. Sluit de badkamer en de wasmachine goed af. Als je de deurkruk van de badkamer verticaal monteert, kan je peuter de deur niet openen.
Als je kind echt uit het kinderledikant is gegroeid (als het ongeveer 2,5 jaar oud is of 90 cm lang), kun je eventueel eerst een peuter- of juniorbed aanschaffen. Je kunt ook direct overstappen naar een groot bed. Een hoogslaper of het bovenste deel van een stapelbed zijn niet geschikt voor kinderen jonger dan 6 jaar. Op een laag bed kun je vaak ook nog een bedhek plaatsen, zodat je kind niet uit bed kan rollen.

Is normaal normaal?

Mon, 01 Jul 2024 12:57:28 GMT

Hoe kijken we later tegen ónze tijd aan?

We hebben veel periodes gekend in onze geschiedenis waar, als we daar nu naar terugkijken, ons niet kunnen voorstellen dat we zo mensonterend tewerk zijn gegaan. Ons slavernijverleden, kinderarbeid, joden opgepropt in een wagon afvoeren,...

Mensen zeggen dat je dat wel met de bril van toen moet bekijken. Het hebben van tweederangs burgers was toen 'normaal'. We werden er rijk van, het mocht van de overheid, het werd gefinancierd door de banken en goedgekeurd door de kerk. Ja, achteraf kunnen we het makkelijk afkeuren.

Moeten we met deze kennis van nu ons dan niet afvragen wat de misstanden zijn van 2024? Waar kijken over 100 jaar met afgrijzen naar terug?
Het terugduwen van bootvluchtelingen en de mensensmokkelaars rijk laten worden? De islam een achterlijk religie noemen en moslims achterstellen? Bedrijven florerend ons milieu laten vervuilen? Varkens en ander vee op elkaar gepakt naar de slachtbank leiden,...

Hoe dichter je ergens op zit, hoe normaler je het vindt. Dat is de banaliteit van het kwaad.

Onze waarden waren 500 echt niet veel slechter dan die over 100 jaar zullen zijn. Zo is bijvoorbeeld naastenliefde is al eeuwen oud en zal altijd blijven bestaan.

Onze normen veranderen echter wel. Veel van wat we vroeger toestonden omdat we dat 'normaal' vonden doen we gelukkig nu niet meer.

Het wordt tijd om met onze echte waarden naar de huidige tijd te durven kijken en te handelen om al het onwaardige gedrag te stoppen.

Dat kunnen wel al tijdens de opvoeding meegeven. Niet meelopen met de meute zonder je af te vragen of een ander er misschien last van heeft. Ook al vinden anderen iets 'normaal', vraag je af of het het juiste is om te doen. Ieder in zijn waarde en niemand wordt gediscrimineerd.

Is normaal wel normaal?

Sociaal-emotionele ontwikkeling

Sun, 24 Mar 2024 17:14:26 GMT

De sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen

Deze blog gaat over de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen. Hechting, inlevingsvermogen, eigen identiteit, weerbaarheid, zelfwaardering en zelfvertrouwen zijn allemaal aspecten waarbij je als ouder kunt helpen om je kind uit te laten groeien tot een sociaal, zelfstandig en stabiel persoon. Sociale ontwikkeling en emotionele ontwikkeling hangen nauw samen.

Het begrip sociale vaardigheden gaat over hoe mensen op een goede manier met elkaar omgaan. Dat is voor iedereen, in alle omstandigheden, van belang. Opgroeiende kinderen doen voortdurend nieuwe sociale ervaringen op en komen in aanraking met nieuwe mensen. Kinderen moeten leren rekening te houden met anderen, zich aan regels te houden en op hun beurt te wachten. Ze moeten leren delen, samenspelen en nog veel meer.

Bij de emotionele ontwikkeling leren kinderen hoe ze met gevoelens moeten omgaan. Leren ze dat niet, of niet goed genoeg, dan kan hun gedrag voor problemen zorgen. Een kind dat zich goed emotioneel ontwikkelt kent zichzelf goed, heeft een positief zelfbeeld, heeft zelfvertrouwen en zelfbeheersing.

Bij een goede opvoeding leer je kinderen dingen die hen helpen een zelfstandig persoon te worden, een persoon die zelf kan kiezen, een mens met een eigen mening.

Hechting

Je kind gaat je vertrouwen als je liefde geeft, als je contact maakt en goed reageert op zijn of haar behoeften. De eerste 1000 dagen van je kind zijn heel belangrijk. Als kinderen voldoende basisvertrouwen hebben in hun ouders of andere opvoeders, zijn ze 'veilig gehecht'. Ze krijgen meer zelfvertrouwen en voelen dat ze de moeite waard zijn als ze de juiste aandacht en zorg krijgen. Vanuit die veilige hechting kunnen kinderen zich bovendien hechten aan andere mensen en die gaan vertrouwen. En als ze zich ook veilig voelen bij andere personen, kunnen kinderen leren begrijpen dat de motieven en emoties van anderen kunnen verschillen van die van henzelf. Je kind leert zo rekening te houden met een ander.

Zelfbeeld

Bij kinderen wordt een positief zelfbeeld opgebouwd wanneer ze steeds bevestiging krijgen dat ze aardig gevonden worden en de moeite waard zijn. Kinderen leren positief over zichzelf te denken door wat je als ouder tegen hen zegt. Heb je een positieve manier van opvoeden, dan krijgt je kind het gevoel geaccepteerd en gewaardeerd te worden. Als kinderen positief over zichzelf denken, beïnvloedt dit ook hun gedrag en hoe ze met anderen omgaan. Ze weten dan dat je hen waardeert en zijn daardoor eerder geneigd zich prettig te gedragen. Een kind met een positief zelfbeeld zal je bijvoorbeeld uit zichzelf helpen met een huishoudelijk klusje. Dan is het goed dat je dat benoemt en positief waardeert. Dit bevestigen van positief gedrag is onmisbaar voor het opbouwen van een positief zelfbeeld.

Kinderen in de puberteit zoeken een identiteit en willen bij een groep behoren. Een kind met een lage zelfwaardering kan geneigd zijn een groep te zoeken waar acceptatie minder draait om wie je bent maar meer om wat je doet. Meegaan in negatief gedrag (stelen, drugsgebruik) kan daaruit voortvloeien. Als je als ouder geen vertrouwensband hebt opgebouwd is het tegen die tijd heel lastig om dit gedrag te beïnvloeden.

Zelfvertrouwen

Dankzij het vertrouwen van je kind in zichzelf en de omgeving durft je kind ook meer te gaan ontdekken en krijgt het steeds meer zelfvertrouwen. Je kind probeert dingen uit, ook als het gaat om lastige dingen, zoals bijvoorbeeld iemand uitnodigen om te komen spelen. Als zoiets lukt, versterkt dat het zelfvertrouwen. Daardoor wordt je kind geleidelijk aan zelfstandiger.

Help je kind dus kleine succesjes te behalen. Spreek waardering uit voor wat je kind goed doet en wees niet te kritisch. Voorkom opmerkingen als ‘je bent niet de slimste’ of ‘dit kun je toch niet’. Je kind trekt zich dit aan en daardoor daalt de zelfwaardering. Hierdoor zal je kind minder vertrouwen hebben om nieuwe dingen te doen en komt het kind in een neerwaartse spiraal ‘ik kan het toch niet, ik ben niet zo goed als anderen’.

Sociaal-emotionele ontwikkeling van je baby

Contact maken

Contact maken met je baby kan al vanaf de eerste dag! Je baby reageert op je stem, op je geur en de manier waarop je hem of haar aanraakt. Met ongeveer zes weken lacht een baby vaak terug. Dat is een mijlpaal waar iedere ouder naar uitkijkt!

Het komt vaak voor dat je als moeder (en voor vaders geldt dit nog vaker) niet direct een sterke band voelt met je kind. Waar is nu die roze wolk waar iedereen het over heeft? Bedenk dat dit niet ongewoon is. Net als in iedere relatie kan het wat tijd kosten.

Als baby’s ongeveer vier maanden zijn, willen ze niet meer alleen zijn. Ze gaan huilen als ze niemand zien. Als baby’s ongeveer vijf maanden zijn, kunnen ze soms verlegen doen. Ze draaien hun hoofd af van vreemden.

Baby's laten met hun oogjes en handjes zien wat ze willen. Dat doen ze allemaal op hun eigen manier. Kijk dus goed naar je kind, zodat je het steeds beter gaat begrijpen en goed kunt reageren op wat het bedoelt. Vanaf ongeveer zes maanden kunnen baby's bij eenvoudige woorden al naar dingen wijzen. 'Waar is de eend?' En je baby wijst naar het plaatje van de eend. Ook kunnen baby's vanaf negen maanden bijvoorbeeld:

zwaaien bij het weggaan;
wijzen naar drinken, eten of speeltjes als ze dit willen hebben;
hun armen omhoog houden om opgetild te worden;
gebaren nadoen uit liedjes.

Omdat baby's met gebaren beter kunnen aangeven wat ze nodig hebben, begrijpen ouders hun kind beter. Het contact is meer ontspannen. En dat kan goed zijn voor de band (de hechting) tussen jou en je baby.

Je baby voelt het als jij ontspannen bent. Het voelt zich dan ook beter. Als je moe bent of verdrietig, reageert je kind daar ook op. Dat is goed, want zo leert het om te gaan met gevoelens. Houd je baby dus vaak dicht tegen je aan, ook als je je niet zo goed voelt.

Eenkennigheid

Tussen zes en negen maanden krijgt je kind door dat het niet één is met zijn ouders. Je baby gaat begrijpen dat jij weg kan gaan. Vanaf ongeveer negen maanden kan je baby eenkennig worden.Ook kan het last krijgen van scheidingsangst en een beetje bang worden voor vreemden. Probeer je baby te laten wennen aan andere mensen terwijl jij hem/haar vasthoudt.

Je kind kan nu ook even alleen spelen. Om je baby te leren dat je er ook bent als het je niet ziet, kun je kiekeboe spelen. Kijk ook samen in een spiegel. Wijs je kind en jezelf aan. Zo ontdekt je baby wie het is.

Na de periode van eenkennigheid maakt je baby steeds duidelijker contact met andere mensen. Je kind probeert je aan te raken als het je ziet. Dat doet je baby ook bij andere kinderen, bijvoorbeeld op de crèche.

Kinderen van een jaar vinden het fijn om bij mensen te zijn. Ze proberen gesprekken te volgen. Als het stil wordt, gaan ze praten om weer contact te maken. Als je ‘nee’ zegt, stoppen ze met wat ze aan het doen zijn. Ze willen steeds meer dingen zelf doen. Ze proberen te helpen met aankleden en willen zelf eten. Misschien denk je dat je kind niet mee wil werken, maar het probeert juist om zelfstandig te worden. Kinderen vinden het leuk als ze mogen helpen.

Hoe kun je voor een goede hechting zorgen?

Sociaal-emotionele ontwikkeling van je peuter

Baby’s realiseren zich nog niet dat er een onderscheid is tussen henzelf en de omgeving. Peuters beginnen steeds beter te beseffen dat ze zelf iemand zijn, een persoon met eigen gedachten en gevoelens. Rond 2 jaar weten kinderen als ze in de spiegel kijken: dat ben ik!

Eigen willetje

Peuters gaan merken dat ze zelf dingen kunnen doen en zijn daar trots op, maar ze zien zichzelf vaak nog wel als het middelpunt van de wereld. Langzamerhand ontwikkelen ze een eigen willetje. Peuters willen dat alles op hun manier gebeurt. ‘Zelf doen’ en ‘nee’ zijn termen die ze vaak gebruiken. Natuurlijk kun je daar niet altijd in meegaan. Daardoor krijgen ze soms een driftbui. Dat komt ook doordat peuters nog niet goed kunnen zeggen wat ze willen en hoe ze zich voelen. Dat geeft een gevoel van onmacht.

Inleven in de ander

Een tweejarige kan zich nog niet in een ander verplaatsen en houdt weinig rekening met anderen. Ze krijgen meer belangstelling voor leeftijdsgenootjes, maar samenspelen gaat nog niet. Ze kunnen nog niet goed delen, op hun beurt wachten bij een spelletje of een ander iets gunnen. Tweejarigen spelen naast elkaar en praten nog weinig met elkaar. Ze zitten in dezelfde ruimte, soms met hetzelfde speelgoed, maar elk kind is zelf bezig. Ze hebben nog niet zo door dat anderen ook gevoelens en wensen hebben. Wat ze wel doen, is goed naar elkaar kijken en nadoen.

Vanaf een jaar of drie begint een kind zich een beetje in te leven in andere mensen. Je peuter ontwikkelt een eigen identiteit en merkt dat andere mensen ook gedachten en gevoelens hebben. Wanneer anderen verdriet hebben, dan zie je bijvoorbeeld dat je kind probeert hen te helpen en te troosten. Toch is rekening houden met andere mensen en zich inleven in andere mensen voor je peuter nog wel heel moeilijk.

Vanaf 3 jaar wordt het contact met volwassenen en kinderen buiten het gezin belangrijker. Kinderen gaan nu samenspelen, al is dat nog moeilijk. Sommige driejarigen beginnen vriendjes te maken, maar het zijn nog geen vaste vriendschappen. Ze kunnen beter rekening houden met anderen en al een beetje samenwerken.

Kleuters merken langzamerhand de verschillen en overeenkomsten op tussen mensen. Ze ontdekken dat anderen niet net zo denken als zij. Ze vinden het prettig met andere kinderen te spelen en vriendjes te maken. Hierdoor leren ze om te gaan met conflicten, met regels en leren ze delen. Ze beginnen nu ook hun emoties te uiten.

Hoe kun je de sociaal-emotionele ontwikkeling van je peuter stimuleren?

Sociaal-emotionele ontwikkeling van je basisschoolkind

Door de omgang met elkaar leren kinderen al op de basisschool dat je rekening moet houden met anderen en hoe je kunt omgaan met agressief gedrag en ruzies. De tijd op de basisschool is dan ook een belangrijke periode waarin kinderen leren voor zichzelf op te komen. Ze leren hun eigen emoties kennen en onder controle te houden. Het helpt dat ze steeds beter in staat zijn zich te verplaatsen in de gevoelens, wensen en situaties van anderen. Opgroeiende kinderen doen voortdurend nieuwe sociale ervaringen op en komen in aanraking met nieuwe mensen.

Omgaan met gevoelens

Gevoelens sturen het gedrag van je kind. Zonder die gevoelens weten kinderen niet wat ze moeten doen. Kinderen hebben recht op hun eigen gevoelens, maar moeten wel leren om die gevoelens op een goede manier te uiten. Hoe kinderen hun gevoel laten zien, hangt onder meer samen met het temperament van je kind, de situatie waarin het zich bevindt en de cultuur waarin je kind opgroeit.

Naarmate kinderen zich emotioneel verder ontwikkelen, krijgen ze het vermogen om eigen gevoelens en die van anderen te herkennen. Dan zul je zien dat je kind:

minder moeite heeft met leerstof;
minder kans loopt om te worden gepest;
meer zelfvertrouwen krijgt;
gemakkelijker omgaat met anderen.

Kinderen die niet goed weten hoe ze met hun gevoelens om moeten gaan, kunnen probleemgedrag vertonen en hebben hulp nodig.

Vriendschap

Hoe kun je de sociaal-emotionele ontwikkeling van je basisschoolkind stimuleren?

Sociaal-emotionele ontwikkeling van je puber

De puberteit begint niet voor elk kind op precies hetzelfde moment. Vooral meisjes beginnen vaak eerder te puberen dan jongens, soms al als ze 10 of 11 zijn. Deze periode, die de puberteit als het ware inluidt, kun je de 'prepuberteit' noemen. Je kind krijgt te maken met veel veranderingen, zowel emotioneel als lichamelijk.

De hersenen moeten zich in de puberteit nog meer ontwikkelen dan we vroeger dachten. Pubers hebben daardoor soms moeite met concentreren en weloverwogen keuzes maken. Ook het lichaam van pubers ontwikkelt zich onder invloed van hormonen in de richting van volwassenheid. Pubers krijgen seksuele gevoelens, gaan zich anders gedragen en hebben vaker last van stemmingswisselingen. Ze kunnen op het ene moment de slappe lach hebben en een halfuur later erg chagrijnig zijn.

Al deze veranderingen hebben gevolgen voor hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Pubers mogen er dan al volwassen uitzien, ze voelen zich toch nog vaak onzeker en zitten in de knoop met hun emoties. Dit kan van invloed zijn op het gevoel van eigenwaarde en het zelfbeeld van je kind. Ze kunnen het bijvoorbeeld moeilijk vinden om een houding aan te nemen, of heel emotioneel reageren en niet nadenken voor ze iets zeggen of doen.

Kijk in het boek Handleiding Kind in het hoofdstuk ‘Problemen Oplossen’ voor tips rondom veel voorkomende zaken.

Zelfwaardering

Vriendengroep

Zelfvertrouwen

Hoe kun je de sociaal-emotionele ontwikkeling van je puber stimuleren?

Hoe blijf je contact houden met je puber?

Een puber heeft aandacht nodig. Blijf luisteren, praten en overleggen en laat zien dat je interesse hebt in je kind. Pubers willen graag dat je de wensen, gevoelens en ideeën van hen serieus neemt. Dat is beter voor het zelfrespect van je kind. Natuurlijk betekent dat niet dat je alles maar goed moet vinden. Met een puber heb je veel tact, geduld en humor nodig om ruzies te vermijden. Kinderen willen graag praten als ze zich veilig en gewaardeerd voelen.

Neem de tijd als je kind iets wil zeggen. Laat zien dat je het graag wilt horen.
Toon interesse: vraag je puber hoe het met hem of haar gaat. Probeer je te verplaatsen in je kind en begrip te tonen voor zijn of haar mening of situatie. Je kind leert over zichzelf door met jou te praten.
Zeg niet meteen wat jij ervan vindt. Dan is het al snel een ‘preek’. Daar heeft je puber geen zin in. Als kinderen het gevoel hebben dat je niet naar hen luistert en dat ze moeten doen wat jij zegt, werkt dat juist averechts.
Laat zien dat je trots bent op hoe goed kinderen hun best doen. Ga naar wedstrijden of uitvoeringen van je kind. Geef vaak complimenten. Daar krijgt je kind een sterker zelfbeeld van.
Kijk ook goed naar wat je kind drijft. Zelf ben je misschien gespitst op sportprestaties en rapportcijfers, maar je kind is waarschijnlijk veel meer bezig met de eigen leefwereld. Het is prettig voor pubers als je daar begrip en belangstelling voor hebt.

Hoe praat je respectvol met je kind over verschillende opvattingen?

Het werkt positief als ouders open met hun kinderen praten, als ze andere opvattingen tolereren en als ze zelf van mening kunnen veranderen. Je kind kan zich emotioneel stabiel ontwikkelen als je duidelijke en realistische verwachtingen van je kind hebt en zijn of haar onafhankelijkheid kunt respecteren.

Het is belangrijk voor pubers dat hun ouders hen stimuleren bij het vormen van een eigen standpunt. Dat kun je doen door positief, open en vriendelijk te praten over allerlei onderwerpen, zoals wat er in de maatschappij gebeurt, wat je op televisie ziet of in de krant leest, wat je kind beleeft en wat jij bijvoorbeeld allemaal meemaakt op je werk.
Vraag naar de mening van je kind! Het is prima als je puber er anders over denkt dan jij. Toon respect voor die mening. Zo leert je kind dat mensen anders denken en dat iedere mening telt.
Als ouders willen dat hun kinderen het altijd met hen eens zijn, is de kans groot dat pubers hun niks meer vertellen. Het is wel goed om als ouder bij je eigen mening te blijven. Dat geeft kinderen houvast en steun.
Houd dus vast aan de normen en waarden die jij belangrijk vindt. Je puber vindt dit misschien onzin, maar als je duidelijk laat zien waar jij voor staat, ben je betrouwbaar. Dat willen kinderen graag van hun ouders.
Praat over regels en grenzen. Maak samen duidelijke regels en geef advies. Je moet nu veel vaker onderhandelen en je wordt steeds minder opvoeder en steeds meer adviseur. Wat doe je als je het echt niet eens bent met wat je kind zegt of doet?
Misschien kun je samen op zoek naar een middenweg waar jullie allebei tevreden mee zijn.
Je kunt ook je kind zelf beter laten nadenken door kritische vragen te stellen. Als je bijvoorbeeld twijfelt aan het nieuwe vriendje van je dochter, kun je vragen wat ze leuk vindt aan hem. Vraag daarna wat niet leuk is en wat ze daarvan vindt, en toon daar begrip voor.
Soms is je kind het eerst helemaal niet met je eens, maar later wel. Je hebt nog steeds veel invloed als ouder, ook al lijkt dat vaak niet zo. Het is goed dat je grenzen blijft stellen, maar vooral open praten met je kind is in deze fase nodig. Pubers willen ook graag een goed contact met jou. Geef dus niet op, ook al is het moeilijk omdat je kind toch wel doet waar het zin in heeft.

Hoe bespreek je een lastig onderwerp?

Als je een lastig onderwerp te bespreken hebt, kies dan het juiste moment voor een gesprek met je kind. Een moment waarop je allebei tijd hebt en waarbij er niet te veel druk ligt op je kind.

Het is moeilijk om je kind te verplichten er ‘even voor te gaan zitten’. Het is makkelijker om tijdens een activiteit of tijdens een autoritje een gesprek aan te gaan. Of doe samen dingen zoals televisiekijken, wandelen, fietsen, naar sportwedstrijden gaan of de bioscoop bezoeken.
Maak het niet te serieus, ook al is het onderwerp waarover je wilt praten wel serieus.
Vraag bijvoorbeeld hoe je zoon of dochter over drugs denkt, of over verliefdheid en seks.
Hoe reageert je zoon als hij een joint krijgt aangeboden? Wat doet je dochter als het aanbod komt van het populairste meisje of de leukste jongen van de klas?
Als iedereen veel bier en mixdrankjes gaat drinken, wat doet je kind dan? Wat zeg je? Heb je argumenten?
Breng ook wat humor in een serieus gesprek, dan wordt het niet zo gewichtig. Lach samen, maar lach je kind niet uit. Zo houd je een goed contact.

Hoe help je je puber richting zelfstandigheid?

Pubers zijn vooral met zichzelf en hun eigen identiteit bezig. Dat hoort bij het proces van losmaken. Als ouders onafhankelijk gedrag en initiatieven van hun kind aanmoedigen, verloopt die ontwikkeling soepeler. Laat je kind dus zelf ervaringen opdoen. Geef het de kans zelfstandig te zijn. Daar krijgt het zelfvertrouwen van. Dit is voor ouders soms moeilijk. Pubers willen graag zelfstandig zijn, maar ze hebben ook de steun van hun ouders nodig.

Het is goed om je kind dingen alleen te laten doen, maar denk wel mee. Praat samen over de voordelen en nadelen van bepaalde keuzes. Pubers denken dat ze al veel kunnen, maar zien niet altijd de gevolgen. Probeer samen te kijken wat kan.
Laat je puber zelf oplossingen bedenken voor problemen. Wil je zoon laat thuiskomen? Vraag hem dan hoe hij dat veilig kan doen. Een goede oplossing is bijvoorbeeld door met vrienden naar huis te fietsen. Wil je dochter ergens naartoe maar is dat te ver om te fietsen? Laat haar dan zelf uitzoeken of ze met het openbaar vervoer kan reizen, of laat haar zelf regelen dat ze bij een vriendin kan blijven slapen. Zo help je hen om hun eigen weg te vinden.
Laat je puber ook meedenken over jullie vakantie.
Vraag je puber om hulp, bijvoorbeeld met je computer of je mobiele telefoon. Of kook samen. Laat je kind bedenken wat je gaat eten.
Een puberbrein is nog niet in staat om overstijgende verantwoordelijkheden in te zien. Zo begrijpt het wel het nut van fietsverlichting voor zichzelf, maar heeft niet in de gaten wat de consequenties zijn voor derden bij het wel/niet gebruiken ervan. Hier heeft de puber nog hulp en een goed voorbeeld bij nodig!
Als je negatief bent, kan je puber onverschillig worden en denken: ik doe het toch nooit goed. Je kunt je pubers helpen naar zichzelf te kijken door hen te confronteren met hun gedrag en gevoelens en te vragen waarom ze iets doen.
Vertrouw erop dat het goed komt. Je puber is niet opeens een ander mens, het is geen vreemde. Jouw kind blijft hetzelfde, maar sommige eigenschappen worden in de puberteit duidelijker. Andere eigenschappen verdwijnen juist.
Vertrouw op jezelf als ouder. Je puber wil geen perfecte ouders. Je kind wil heus niet dat je het altijd begrijpt.

Ronald Goedemondt over vaderschap

Wed, 06 Mar 2024 08:27:57 GMT

Ouderschap

Ouderschap is, …misschien zitten er mannen in het publiek die twijfelen of ze erin moeten. Ah, gewoon f*cking doen, ah ouderschap, ah. Doen, doen. Het is geven en nemen. Ouderschap, dat is eigenlijk wat het is. Je geeft je tijd, je aandacht, je vrijheid, je ambities, je levensvreugde…. Maar je krijgt er ook heel veel… ‘gevonden takken in je woonkamer’ voor terug. Dat is het dingetje namelijk want, het is leuk hoor en het stelt je ook in staat om allemaal dingen te doen die je helemaal niet hebt gedaan, ouderschap. Als je naar een speeltuin meegaat kan je eindelijk weer eens de glijbaan afglijden zonder over te komen als een hele vrolijke pedofiel. En mensen kijken wel, natuurlijk kijken mensen naar mij. Maar dat is ook omdat ik altijd de glijbaan afglijd met een halve liter blik Schultenbräu in mijn klauwen. Want iedereen heeft zijn eigen stilo op papadag. Kijk, ouderschap is hartstikke leuk, maar het is ook niet te doen, zonder alcohol. Want, dat is wat wij hem geven.

Ik ben geen alcoholist, want daar heb ik de discipline niet voor. Maar ik heb wel heel veel geleerd van alcoholisten. Bijvoorbeeld hoe je alcohol moet verstoppen door het hele huis, tussen de kleren, in de ladekasten, een beetje zo. Dat doe ik nou ook. Ik heb overal door het hele huis blikjes bier verstopt, tussen de kleding, in de kasten en zo overal. Ik ben een soort eekhoorn met alcohol. Ik verstop overal blikjes bier, dan vergeet ik waar ze liggen en ben ik oprecht verrast als ik er eentje vind. Ook tussen de voorleesboekjes van mijn zoon bij het voorlezen. Zo zal mijn zoon mij ook altijd herinneren tijdens het voorlezen dat ik in een keer tussen de boeken “Hé, een blikje Warsteiner. Oké, daar gaan we (tssssjj). Hatsjikee, Flut van de Flettepet.”

Stijl van Opvoeden

Ouderschap is leuk. Doen! Altijd interessant. Iedereen heeft zijn eigen stijl van opvoeding. Ik stond laatst, mijn zoontje, die gaat hier in Oud Zuid naar school. Dus, bekakte buurt weten jullie. En ik sta te wachten tot die school uitkomt en naast mij staat zo’n oranje broek met zo’n sjaaltje rond zijn strot. Ik voel al dat hij iets, ken je dat, je voelt al dat ie iets gaan zeggen. Ik zet al microstapjes opzij, dan denk ik, ik naai hem f*cking eruit. Mijn zoon komt zelf wel thuis. De tering, weet je wel. Maar het was te laat, het was te laat. Op een gegeven moment zegt ie: “Mag ik eens vragen? Wat is jullie stijl van opvoeden?”
Sorry?”
“Wat is jullie stijl van opvoeden?”
“We hebben niet echt een stijl. We hebben meer een combinatie van stijlen.”
“Wat bedoel je daar nu mee? “
“Full contact met low kicks en wurgen.”
“Gast!”
“Nee, nou, ok. Wat wij doen, wat wij proberen, is aandacht voor het individu en geduld. Aandacht, geduld, aandacht, geduld, aandacht, geduld, aandacht, geduld. Flippen, schreeuwen, janken, als iedereen zijn bek nou niet dichthoudt gooi ik dit kapot. Dus het is Montessori met een vleugje Kim Jong-un. Heb je daar wat aan?”

Spookhuis

Nee, even serieus. We hebben nou een tweede die eraan komt. Heb je een fijne tip? We hebben trouwens wel voor zijn geboorte € 30.000 geïnvesteerd in het bouwen van een spookhuis boven op ons dakterras. Dat is goud. Dat moet je ook doen. Helemaal compleet spookhuis bovenop. Overdekt ook, karretje op rails erdoorheen. Van binnen helemaal uitgedost. Weerwolven, f*cking spoken, skeletten, lijken die omhoogkomen uit de kisten en Elmo met een l*l van 40 cm. We hebben hem één keer toen die twee was in zo'n karretje erheen gestuurd en sindsdien geeft hij geen kik meer. Moet je doen, en je hebt altijd iets om naar te verwijzen. “Als je je pap nou niet opeet ga je door het spookhuis.” Nou dan zie je ze vreten jongen. Moet je doen.

Theo Maassen over vaderschap

Sun, 03 Mar 2024 13:41:43 GMT

Theo Maassen - De geboorte van een vader

Coitus Interruptus

Ik zal even uitleggen wat er aan de hand is. Want het is een onduidelijk. Ik zal gewoon even zeggen hoe het zit. Het is namelijk zo, mijn vriendin, laten we even voor het gemak HÉÉ noemen.Ja, ik zeg nou, vriendin, officieel is het mijn vrouw. We zijn getrouwd, maar ik vind het niet klinken ‘mijn vrouw’. Met je vriendin heb je geile seks en met je vrouw, daar ga je mee naar bed. Voor je het weet heb je ‘geslachtsgemeenschap’…

Mijn vriendin die stelde mij een tijdje geleden voor het voldongen feit dat zij ging stoppen met de pil. En dat ik onderhand maar een keer wat moest verzinnen om ervoor te zorgen dat zij niet zwanger zou worden. Ja goed, een ding wist ik meteen heel zeker en dat is, condooms,… dat is geen optie. Ik heb het al eens geprobeerd, maar het rubber, hoe dat ruikt, hoe dat voelt…. Ik heb toch altijd, als ik met condoom vrij, toch het gevoel alsof ik met Barbamama lig te ne*ken. En geen kwaad woord over Barbamama. We kennen allemaal de mop, maar uiteindelijk is Barbamama wel de enige vrouw ter wereld die na het ne*ken daadwerkelijk kan veranderen in een stel vrienden en een krat bier.

Maar goed dat viel af. En ja het enige wat ik verder nog kon bedenken was, ‘voor het zingen de kerk uit’ of zoals wij in Eindhoven zeggen ‘coitus interruptus’. Maar goed, grote nadeel daarvan is natuurlijk, dat is niet veilig. Ik vertel niks nieuws, dat weet iedereen. Dat komt omdat vrouwen van voorvocht ook zwanger kunnen raken. Dat is algemeen bekend. Ik heb het altijd geweten, ook van dat voorvocht. Wat ik nooit echt helemaal gerealiseerd heb, is dat er dus mensen zijn ontstaan als gevolg van een ferme zaadlozing en je hebt mensen die zijn ontstaan als gevolg van voorvocht. De zogenaamde ‘voorvochtmensen’. Als je het weet, dan zie je het.

Zwanger

Maar goed, het ging op zich allemaal goed. Het ging goed tot het moment dat het mis ging en mijn vriendin mij belde en zei: “Theo, je moet komen.” Ik zei: “Hoezo, wat is er dan?” Ze zei: Ja, kom nou maar.” “Wat is er dan?” Ze zei: “Kom nou.” Ik dacht, f*ck waar is ze nu weer achter gekomen? Dus ik ging naar haar toe, want wij wonen niet samen. Dat had ik er nog niet bij verteld. We zijn wel getrouwd, maar we wonen niet samen. Dat kan ook, ik kan het iedereen aanraden. Er was natuurlijk wel even sprake van dat zij bij mij in zou trekken, maar ik denk nee hè, Ik vind het ook leuk om af en toe een balletje te trappen, maar ik hoef geen voetbalveld in mijn huis. Snap je? Afijn, ik ging dus naar haar toe. Zij woont vlakbij. Een ‘hola’ zoals dat heet, een ‘huwelijk op loopafstand’. Dus twee straatjes en ik ga bij haar naar binnen. En zij staat mij al op te wachten in de gang en ze kijkt me aan met een blik die ik niet helemaal kan plaatsen. Ik doe de deur achter me dicht en ze zegt het gewoon, recht in mijn gezicht. Ze zegt: “Theo, ik ben zwanger.” En ik zal heel eerlijk zeggen, ik had op dat moment niet echt een expressie paraat die klopt bij die situatie. Waardoor zij zei: “Wil je dat ik het weg laat halen?” Ik zeg: “Nou, ik zou het wel láten doen! Ja, je moet niet zelf maar,...” Ik had nooit zoveel met abortus, maar als het van jezelf is… Maar goed, ik zat in die situatie dat ik moest nadenken over wat ik nu eigenlijk wilde. Wat moet je nadenken? Argumenten zijn het probleem nooit, maar waar moet je het heen geluld hebben? En tuurlijk dacht ik meteen: Wil ik wel dat mijn kindje geboren gaat worden in deze crisiswereld? Ja, in welke dan hè? Zoveel alternatieven zijn er niet. En sowieso, wat is dat dan, ‘de wereld’? Weet ik veel. Als je naar het journaal kijkt en je denkt dat dat de wereld is, ja dan heb je een probleem. Dat is niet de wereld, dat is het journaal. Dat is gewoon een vorm van ramptoerisme met een aantal problemen op een rijtje. Als ik mijn problemen op een rijtje zet lijkt het ook alsof ik een k*tleven heb. Ik bedoel, ik vind het ook altijd veel te gedetailleerd man. Ik zou het prima vinden als een nieuwslezer zou zeggen: “Oh mensen toestanden, pfff. In Irak dit, in Afghanistan dat, je wil het niet weten.” Het meest gênante van het hele journaal vind ik toch altijd het weerbericht. Daarvan denk ik altijd: Kom op man, dat kun je toch niet maken? Je kan toch niet eerst gaan vertellen van: "Wow daar in Sumatra overstromingen, honderden mensen dood, daar bermbommen, zoveel mensen gaan sneuvelen en daar oh, oh, oh" en daarna gaan vertellen wat de temperatuur hier de volgende dag wordt. Dat kan toch niet. Dat kan in de sociale context toch ook niet? Dat je een bekende tegenkomt op straat en dat je vraagt: “En hoe is het?” “Het is niet zo goed. Nee mijn vader is helemaal uitgezaaid, twee, drie maanden hooguit. Die man heeft pijn, pijn,…” Waarop je zegt: “Oh ja, het wordt morgen trouwens 16 graden.” Dat kan toch niet.

Maar goed, ik moest nadenken over wat ik wat ik nu wilde. En dit deep down, ben ik altijd tegen het verwekken van mensen geweest. Zoals ik ook tegen het vermoorden van mensen ben. Ik vind, je kan niet van iemand anders bepalen van, hé, jij moet maar leven en jij moet maar dood. Hoewel ik altijd wel heb gedacht: Als ik ooit kinderen neem, dan doe ik het klimaatneutraal. Als ik eentje verwek, maak ik er ook eentje koud. Maar ja toen dacht ik ook van, ik heb ook best veel mensen waarvan ik hou, daarvan heb ik het leven zien beëindigen. En ik weet niet waarom ik dat dacht, maar misschien is het wel goed voor mij een keer het leven te zien beginnen van iemand van wie ik hou. Weet je, what the f*ck!. Het leven is een experiment bij mijn eigen proefkonijn. Laat maar gewoon doen. Ik zei: “Ja!” Volmondig!

Je kent me best. Ik ging mee naar zwangerschapsgymnastiek op de avond dat de vaders dan mee mochten. Zo'n vrouw die ging van alles uitleggen hoe het eraan toe zou gaan bij de bevalling, waar je op moet letten. Het was belangrijk om tijdens het persen gebruik te maken van de zwaartekracht. Dus dat je als vrouw niet alleen maar moet liggen, maar ook zitten en hurken en hangen. Want zei ze: “Probeer maar eens liggend te poepen.” Ja, en ik dacht dus dat dat een opdracht was.

De bevalling

Oh ja, toen begon het bij mij al te dagen, van dit hele traject, dit is niks voor mij. Die hele zwangerschap, ik vond het niks. En natuurlijk is het ook interessant. Het zijn allemaal dingen die je voor het eerst doet. Kijk, ik had voor het eerst seks met een zwangere vrouw. Nou, je hebt eigenlijk een triootje waar je altijd om gezeurd hebt, maar het is toch anders. Ik vond het nooit relaxed. Weet je, wanneer moet je ophouden? En ik had geen zin op dat moment, dat zo'n vroedvrouw zeggen: “Meneer Maas, u moet nu echt even aan de kant, we moeten die navelstreng doorknippen.”
Heftig man, zo'n bevalling, dat is heftig. Jezus man, wat een uitputtingsslag! Ja, zij kon lekker liggen, maar ik zat daar urenlang zo. Ongemakkelijke stoel. Nee, mijn vriendin heeft een hoop pijn gehad. Maar ik moet zeggen, ze droeg het als een man.

Ja het kan ook, ons kindje lag verkeerd om. Dus het was geen stuitligging, maar een 'sterrenkijkertje' heet dat. Zo heet dat, een ‘sterrenkijkertje’ Kijk normaal gesproken, als een vrouw gewoon op de rug ligt komt het baby’tje er uit zoals Superman. En die van ons die kwam zoals een monteur onder zijn auto. Een sterrenkijkertje is dat. Nou dat vond ik wel een magisch moment. Het ene moment zit zo’n baby’tje in je vriendin en een moment later is dat baby'tje uit je vriendin. Nou ik ken het van mijn penis maar een heel nieuw mens? Babytje werd opgetild. Het was een meisje, ze huilde. Ze werd op de buik van mijn vriendin gelegd en voor het eerst keek ik naar mijn eigen dochtertje. Daar lag ze. Vers geperst. En dat vond ik ook zo super. Want kijk, niemand had een baby’tje ook maar iets uitgelegd en die wist precies wat ze moest doen. Ze werd aan de borst gelegd en ze ging meteen melk drinken. Ze ging zuigen en hoe? Wist je dat baby's na twee dagen al een blaar op hun bovenlip hebben? Het heet een zuigblaar. Wat wandelaars van de Vierdaagse onder hun voeten hebben, hebben baby's op hun bovenlip. Dat is toch fantastisch? En die wil om te leven. Zonder dat zo'n baby’tje weet wat het leven nou eigenlijk in petto heeft.

Kraamtijd

Ja, dat is maf hoor. Voordat ik kinderen had, toen dacht ik altijd, dat is niks voor mij. En nou heb ik er een en nou weet ik het zeker! Het is niks voor mij. Man die eerste paar dagen dat gaat dan nog wel. Dan krijg je hulp, daar had ik om geroepen, HUUUUULP! Maar die hulp die gaat weg. Die baby blijft. Ik ben er nou wel achter dat precies die eigenschappen die je nodig hebt als ouder, dat zijn nou net die eigenschappen die ik ontbeer. Je moet consequent zijn. Als ik iets niet ben, dan is het wel consequent. Tuurlijk, ik ben wel eens consequent, maar niet de hele tijd. Ja, natuurlijk hè, ontdek ik nu ook dingen over mezelf waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Ik bedoel hè, ik weet nu bijvoorbeeld dat ik een ochtendhumeur heb. Nooit geweten! Altijd er gewoon lekker doorheen geslapen. Nee, ik kan niet echt zeggen dat ik op een roze wolk zit, meer een soort grijze mist. Echt ik kan wel janken, maar die baby is me steeds voor. Mnhee, mnhee, de hele tijd. Als het maar gezond is. Nou, een paar kleine complicaties aan die stembandjes waren mij niet slecht uitgekomen.

Ja tuurlijk ben ik blij dat uiteindelijk alles goed is gegaan. Dat ik van die slingers voor het raam kon hangen met ‘Hoera, een meisje’. Hoewel ik ook wel benieuwd was geweest hoe de buurt had gereageerd als ik in diezelfde fleurige letters had opgehangen, ‘Helaas een miskraam’. En dan in de buurt gaan trakteren op beschuit met gestampte muisjes. Het is niks voor mij man, het is niks voor mij.

Theo Maassen - Vader klaagt

Nee jongen, ik heb het altijd gehad vanaf kinds af aan. Als ik iets moet dan is er voor mij meteen de lol af. Net ook, toen moest ik poepen ja dan hoef ik al niet meer.

Nee, wat dat betreft is het gezin voor mij echt wel de ‘hoeksteen’ waar ik mijn eigen ruiten mee heb ingegooid. Dit is gewoon niks voor mij en meer valt er niet over te zeggen. Ik ben gewoon zo iemand die moet je gewoon 's morgens met rust laten en 's middags ook.

En zeggen mensen: “Theo, denk je al aan het tweede?” “Ja, aan een tweede vrouw ja.” Sterilisatie, daar denk ik aan. Maar goed, dan is weer de vraag, bij wie dan hè? Ja dat is bij ons wel duidelijk op zich. Ik heb het daar de vorige keer over gehad. Mijn vriendin heeft echt een hele zware bevalling gehad. Ze heeft onnoemelijk veel pijn gehad en denk nou ja hè, dan kan zo’n sterilisatie er nu ook nog wel bij.

Ik had gewoon een kindje moeten verwekken bij zo'n andere bekende Nederlander, dan hadden we liefdesbaby gehad in plaats van zo'n vervelend jankkind. Moet je eens proberen bij een meisje van drie een maillot aan te trekken als ze daar geen zin in heeft. Ah vanmorgen ook jongen, dan heb je er eindelijk één beentje in, dan ga je voor het andere beentje en dan zit ze daar met één voetje in, en trekt ze die binnenstebuiten,…oh. Ik heb nou wel veel meer bewondering voor mensen die kinderen seksueel misbruiken. Nou ik geef het je te doen hoor.

Ja kijk, ik heb gelukkig vrienden die hadden allemaal veel eerder kinderen. Die proberen mij een beetje er doorheen te coachen. “Ja Theo, het wordt alleen maar leuker. Dadelijk gaat ze herkennen.” Nou dat weet ik ook nog precies, dat ik thuis kwam, mijn dochtertje mij zag en zei: “Hé, dat is Theo Maassen.” Wat koop ik daarvoor. Superleuk. Ik ben blij dat ik hier even ben. Die hele thuissituatie van mij. Weet je, een gevangenis kan ik het niet noemen. In de gevangenis kun je af en toe nog ongestoord een boekje lezen op bed. Gevangenisstraf man, ik zou er een moord voor doen. Nou laatst was er ergens een bomaanslag, die was nog niet opgeëist. Heb ik echt even gedacht, zal ik het doen?

Pieter Derks over vaderschap

Sat, 03 Feb 2024 12:36:56 GMT

Slapeloze nachten

Ik kan heel snel in paniek raken. Ook met mijn dochter. In een paar seconde kan ik haar hele leven voor me zien. Ik zie het bij de puberteit altijd ontsporen. Ik weet niet waarom maar ik kan daar nu al helemaal van in paniek schieten.
Een vriend van mij vroeg laatst: “Hoe is het met de slapeloze nachten?” Ik zei: “Het valt nu nog wel mee, maar kom nog een keer terug als ze net 15 is geworden. Ik denk dat ik dan wakker lig, oh man.”
Oh man, zo’n puber. Dat ze dadelijk uit school komt met een of andere vage gast, en van, “Hoi pap, dit is Ricardo. Ik heb net een nieuwe telefoon van hem gekregen. Mooi, hè? Gisteren al een gouden kettinkje en we gaan nu naar een hotelletje in Valkenburg om zijn vriendjes te ontmoeten.” Ik zou daar niet heel lekker van slapen.
Of, en dat lijkt me nog erger, dat ze niet eens meer thuiskomt, maar dat je alleen maar een sms’je krijgt. Dat lijkt mij het allerergste. Dat je gewoon midden in de nacht zo’n sms krijgt met van die puberproblemen. Van, “Hoi pap, zit in Syrie, net uitgehuwelijkt, vind niet meer zo leuk, kan je me komen halen?”
Dat je denkt van: ja hallo, derde keer al deze week jongedame hè, ik blijf niet rijden. Is Malissa er ook? Dan rijdt de vader van Melissa maar een keer. Het is mooi geweest.

Wat kost een kind?

Ik kreeg een kind. Hè, nou dan ga je van tevoren een beetje informatie inwinnen van, hoe moet dat met de kraamhulp en de gemeente? Dus ik ging een beetje googlen. En als je op Google het woord ‘kind’ gebruikt krijg je natuurlijk altijd van die zoeksuggesties. En een van de eerste suggesties die je dan krijgt van Google is: Wat kost een kind?
Dat hebben dus blijkbaar al heel veel Nederlanders opgezocht. Speelt dat nog mee in de afweging? Zijn er mensen die dat opzoeken en dan denken: Oh nee, dan doen we het toch gewoon een vaatwasser?

Wat moet je met die informatie? Waarom zou je dat willen weten? Ik weet het nu hè, Ik heb erop geklikt. Zo ben ik dan ook wel weer. Ik was toch benieuwd. Dus ik weet nu: een kind kost in Nederland gemiddeld van geboorte tot en met de studie: € 110.940.

Ik heb thuis ruim een ton in de wieg liggen. Ze gaat er zelf vrij nonchalant mee om. Maar dat is ongeveer de straatwaarde. Alleen ik weet gewoon niet zo goed, wat moet ik met die informatie? Het verandert niks, weet je wel. Ja, één ding is anders. Ik luister nu anders naar verhalen over vroeger, van die mensen die zeggen: “Nou, wij hadden het niet breed hoor. Vroeger bij ons thuis was het niet makkelijk. Wij waren met 10 kinderen.” Dan denk ik: Ja, wacht even ruim 1 miljoen, vriend. Dan kan het nooit heel slecht zijn.

Ze mag geloven

Ze mag wat mij betreft geloven in alle onzin die bestaat.
In iets onzichtbaars ergens boven of in duistere complotten van het kwaad.

En ze mag lekker zelf weten met welke mensen of ze praat.
Ze mag de raarste jongens daten en geloven dat het om de ware gaat.

Ze mag naïef zijn in de liefde, ik troost haar later wel.
Ze mag zich helemaal verliezen in het allerstomste spel.

Ze mag geloven in diëten, waar d’r vader hard om lacht.

Ze mag iets heel erg zeker weten, waar ik zelf nog nooit aan dacht.

Zolang ze maar niet gelooft in een van al die goden waarvoor een mens moet doden om zijn liefde waard te zijn.
Zolang ze maar niet denkt dat ze hoop en troost pas waard is als ze streng is in de leer of van de allerhardste lijn.

Ik gun haar absoluut een God, maar dan van liefde en van troost.
Die als het misgaat, haar de schuld niet geeft, maar zelf een beetje bloost.

Ik hoop dat ze hem vindt, die God van hoop in plaats van pijn.
Maar ik heb zo mijn twijfels, dus ik probeer hem zelf wel te zijn.

Daniel Arends over vaderschap

Fri, 02 Feb 2024 16:14:48 GMT

De Bevalling

Ik had het toen mijn kindje geboren werd, toen moesten ze echt van de verloskundigenpraktijk aan mij vragen, meneer Arends: “Liever vanaf de weeën geen grapjes meer.” Ik zeg: “Nou, ok, je weet niet wat je mist, maar goed.” En toen zeiden ze: “Ja, maar dit bedoelen we nou. Die bevalling dat is gewoon nogal wat. En we willen dat u dat beseft. We willen niet dat u straks schrikt?” En ik dacht: Nou dat schrikken waar heb je het over? Ik bedoel, weet je wel wie de f*ck ik ben? Ik mijn f*cking Daniël Arends. Ja, ik ben van voor het internettijdperk. Ik heb me destijds uit nood nog af moeten trekken op ‘De Bevalling’ op SBS 6. Ja toch? Ik zeg nog: “Ik hoop dat jullie niet schrikken? “
Mijn vrouw die wilde dan thuis bevallen terwijl het ziekenhuis toch prima is want daar hebben ze allemaal spullen en zo. Toch, ze hebben spullen en mensen die gestudeerd hebben en zo. Terwijl thuis, bij mij, heb je alleen mij en een breinaald. We kunnen helemaal niks doen snap je. Maar ja, als je vrouw dat wil, dan moet je als man natuurlijk zeggen van: “Ja, het is jouw lichaam, bla bla bla bla bla bla bla,…” en voor dat bla bla bla raad ik je aan om wel zelf iets te bedenken. Die fout heb ik al gemaakt.
Kijk mijn vrouw is een schat, maar ze is een beetje zweverig snap je. Ze had ook hele rare redenen om dat allemaal te willen. “Ja thuis heb ik alles bij de hand.” Dat je denkt: Zoals wat dan? Zoals de badkamer en de keuken en de scalpel en de eendenbek snap je. Die hangen dus allemaal aan zo'n magnetische messending in de keuken voor als we weer eens eendenbeksalade eten.
En mijn vrouw, die begint dus met bevallen. Ja, moet je vooral doen. En op een gegeven moment moesten we natuurlijk tóch naar het ziekenhuis. Want ja, er was dan in het vruchtwater gepoept en … door mijn kind… niet… Nee, geen grapjes meer vanaf de weeën. Nou wij stappen in de taxi en we rijden naar het ziekenhuis. Mooi moment om ook rustig even tegen mijn vrouw gewoon, even elkaar aankijken, zodat ik rustig tegen haar kan zeggen van: “ZIEJEWEL!”
En op een gegeven moment, zij bevalt. Jij weet hoe wonderlijk dat is wat vrouwen daar doen, ook met elkaar. Want vrouwen, vrouwelijke intuïtie, daar begrijpen wij mannen helemaal niks van, helemaal niks. De wil en de wens van de ander bloot te kunnen leggen om op die manier samen verder te komen. Ik weet niet eens wat ik zeg. Mijn bek doet dingen die ik uit mijn hoofd geleerd heb. Want ik begrijp het niet. En het is toch echt waar. Ja, ik weet nooit hoe ik hierover moet vertellen, omdat, ik wil niet dat het een soort pathetisch verhaal wordt.
Maar het is indrukwekkend, toch meneer, of is dat het niet? Heeft u gehuild? Nee! En ben je blij met je hart van steen?

Vader

Ik wou alleen zeggen dat de geboorte van je kind heel veel impact heeft. Dat wou ik alleen maar zeggen. Ja, ik was ook helemaal In de war en ik moest even iets ophalen thuis. En ja, ik woon dus tegenover het ziekenhuis, Maar ik verdwaalde ook gewoon bijna. En ja, bijna hè. Want godzijdank was mijn vriendin uitgescheurd vanaf de vagina precíes tot aan onze voordeur. Dus heb ik via die richel naar huis kunnen waggelen. Ja, nu zit ik dus thuis met dat kind en niks gaat dus vanzelf als je een man bent. Niks gaat intuïtief. Bij vrouw gaat het allemaal intuïtief. Maar wij mannen, wij kunnen helemaal niks. Dan hou ik het zo een beetje vast, en dan doe ik het nou nog mooier dan het is, want Ik heb hier dan zo de voeten. En laatst ook, was ik het zo aan het voeren met een lepel en dat doe ik dan zo onhandig. Had de tegenoverbuurman gewoon de dierenambulance gebeld, omdat hij dacht dat ik foie gras aan het maken was.
Het gekke is, ik moet ineens aan míjn vader denken. Nu ik een kindje heb, moet ik ineens aan mijn vader denken. Dat is zo gek. Je zou toch denken dat al je concentratie, dat dat naar de generatie onder je zou gaan? Maar dan moet ik ineens aan mijn vader denken. Ja en mijn vader is natuurlijk ook vader en die is nu dan, ja,… stervende. En ja, hij is niet ziek of zo, maar hij is 70 dus. Ja, en in ontkenning jongen die man! Had ie laatst een nieuwe keuken gekocht. Wat is dat nou weer, joh? Zeg het maar: “Pap, is het niet veel voordeliger voor jou om gewoon in plaats hiervan gewoon ja, voor de rest van je leven uit eten te gaan?” En toen zei die: “Nou, dat weet ik niet.” Ik zeg: “Nou ja, ik weet het wel, pak je rekenmachine maar.” Had hij het uitgerekend. Dat was ook zo treurig. Het precies even duur. Ga je toch janken jongen. Was hij helemaal blij. “Ja, ik heb blijkbaar niet de verkeerde keuze gemaakt.” Zeg ik: “Nee, dat heb je zeker niet, maar weet wel dat als je nu ook nog maar één keer in je hele leven uit eten gaat, dat je boven je budget zit, ouwe.”
En ik ga hem missen joh. Ik ga die vader van mij, ik ga hem missen. Ik weet ook zeker dat het veel erger is om je adoptievader te verliezen dan wanneer je het gewoon je eigen vader is, weet ik zeker. Daar heeft de natuur natuurlijk helemaal geen plekje voor bedacht. Dat moet ik allemaal zelf doen. En als ik hem nu zie met mijn kindje. Dat is zo ontroerend. Dat doet hij zo goed. Mijn ouders allebei hoor, mijn kindje, echt doen ze zo leuk. Het is natuurlijk ook echt hun stokpaardje natuurlijk. Gewoon zorgen voor kinderen die ja, helemáál niet van hen zijn. Ja, kicken ze op, dat zie je gewoon. Maar ja, ze kunnen het wel. Het is wel een talent. Dat talent heeft heel erg met mijn zus te maken. Mijn zus, die heeft twee kinderen en die zijn 4 dagen per week bij mijn ouders omdat mijn zus een aandoening heeft. En ja, een soort aandoening heeft ze, ik weet niet of je het kent, een soort aandoening waardoor ze zeg maar ja, voor het n**ken helemaal niet nadenkt van: Heb ik wel tijd en geld en zo. Ja, is heel erg als ze je dat hebt. Ja, dat had mijn biologische moeder ook…
Mag ik even een grapje tussendoor vertellen? Anders wordt het zo serieus. Ja, zijn we er klaar voor? Ja, nou komt het grapje. Ik ben een tv-programma aan het maken. Blijf even bij verhaal. Het verhaal is belangrijk, houd het verhaal vast. Ik ben het tv-programma aan het maken waarbij ik verstandelijk gehandicapten onder dwang steriliseer. En ik noem het: ‘Knoop in je zak’. Niet leuk. Nou, kom maar terug naar het verhaal.

Keuze voor een kind

Ik heb een kindje gekregen, vorige show. En ik wilde nooit een kindje. Weet je waarom ik geen kindje wilde? Omdat ik heel bang was dat mijn vrouw zou veranderen. Qua karakter bedoel ik, niet qua uiterlijk. Want dat zou ik haar geval alleen maar… Maar nee, ik zag altijd om me heen dat alles wat sexy is of spannend aan een vrouw, dat verdween zodra ze een kind kreeg. Dit willen vrouwen nooit horen. Kwade vrouwen worden hier nog kwader van. Die vinden het helemaal niet relaxed. Maar dat is natuurlijk wel zo. Als sneeuw voor de zon verdween alles. En er zijn altijd vrouwen die zeggen: “Ik heb een kind en ik ben ook nog heel sexy, dus wat lul je nou?” Oké, dan ben je een slechte moeder, whatever. “Maar, nee, nee ik kan het allebei!”. “Oké, dan ben je in de war. Is nog erger voor je kind.”
Ja, ik dacht gewoon, ik dacht vroeger altijd van: Jongen, doe nou niet zo tof, dit is gewoon verwend gedrag, van dat: “Ja, ik heb een kind, maar ik wil ook nog dit.” Wij mannen staan elke dag ook voor dat soort keuzes, maar we zeiken er het niet over ja. Wakker worden, je wordt nooit meer een prinses. Een keuze maken en die hoort jou niet te herinneren aan alle keuzes die je niet maakt. Gewoon ballen tonen. En op een gegeven moment dacht ik: Volgens mij weten vrouwen vanaf hun 12e iets wat ik toch niet snap. Dus ik dacht: Volgens mij moet ik wel een kindje krijgen, want volgens mij voel ik me een completer mens door, dacht ik. En daarnaast leek me toch ook wel heel relaxed om als je op het strand bent en in de zee aan het zwemmen bent, dat er iemand bij de spullen kan blijven wachten.

Waarom je een kind niet mag slaan

En mijn kind is nu twee of acht of zo. En ik merkte, daar heb je dus echt een soort discussies mee. Dat is echt te gek. Echt discussies gewoon. Laatst was ze heel kwaad en wilde ze per se een lolly als avondeten, wat natuurlijk niet ging gebeuren. Omdat het ja, én heel ongezond is, én we aten al knetterkauwgom. En dat is zo zielig voor mij, want ik heb maar één trucje. Dan ga je van: “Ik tel tot 3.” En dan ga ik helemaal nerveus tot 3 tellen omdat ik geen idee heb wat je daarna dan zou moeten doen. Weet je waarom je een kind niet mag slaan? Hebben ze echt onderzocht. Weet je waarom dat niet mag? Omdat als je een kind zou slaan, dan zou je de fantasie van je kind vermoorden. Omdat kinderen diffuus zijn, die denken, vinden, ervaren, voelen alles door elkaar heen. En zo kunnen ze niet leven. Dus die fantasie en die verbeelding die geeft dat vorm en die geeft dat zin en reden en de klap van een volwassen mensenhand is zo hard dat die fantasie onmiddellijk denkt: Hier valt niet tegenop te fantaseren. En dat kind gaat instinctief met de werkelijkheid dealen die niet eens bestaat.

Normen en waarden

En het is ook lastig, want je wil je kind ook opvoeden met de juiste normen en waarden. Jezus, ‘normen en waarden’, als er iets… dit is echte de grootste smalltalk die ik ooit gehoord heb, normen en waarden. Als er iets is wat lekker klinkt en totaal geen hout snijdt, is dat echt ‘normen en waarden’. Dat die in een zin zitten, die staan haaks op elkaar. Weet je wat waarden zijn? Dat zijn dingen als vrijheid, kwetsbaarheid, het vermogen om trouw te blijven aan jezelf dat zijn waarden. Weet je wat normen zijn? Dat zijn regeltjes voor mensen die al die dingen niet hebben. Maar een of andere sukkel uit de politiek heeft dat in een adem genoemd, waardoor wij dat ook zijn gaan doen. Dat is de hele reden om wie je bent en wat je doet zo onoverzichtelijk verstrengeld is met elkaar. Dat is de hele reden waarom alles om je heen nep is. Dat is de reden dat, elke keer als er iets is tussen jou en andere mensen dat je er niet uitkomt omdat je net niet bent wie je denkt dat je bent, maar dat je dat weer vergeten bent. Dat is de hele reden waarom alles nep is.

Groei is niks meer dan worden wie je bent

Toen ik een dochter kreeg toen is mijn visie over vrouwen helemaal veranderd. Ik snap vrouwen. Niet omdat mijn dochter een vrouw is, maar omdat mijn vrouw ineens moeder is. Alles wat ik eerst niet begreep, snap ik nu. Ik heb alles. Dus het type vrouw waar ik eerst opviel, ja, dat is een totaal ander type dan nu, snap je? Eerst viel ik echt een beetje op het type; ze moest, zeg maar, niet echt aan de drugs zijn, maar wel die vibe. Ja, vond ik gewoon spannend, ja toch? Ja, het is natuurlijk ook heel lekker om iemand te naaien waar je helemaal geen respect voor hebt, zodat het lekker niet boeit hoe je erbij ligt. Nou, nou, Hans, zo kan die wel weer.

En weet je wat ik nu een heel onaantrekkelijk soort vrouw vind? Dat zijn vrouwen zonder moedergevoelens. Je hoeft geen kind te hebben, maar vrouwen van rond de 30 die geen zorggevoelens hebben, dat vind ik echt het derotiserendste wat er is. D’r is niks zo lelijk voor mij als vrouwen van 30 die alleen nog met zichzelf bezig zijn. Die de hele dag: “Ja, en volgend jaar naar Barcelona. En dan ga ik mijn master halen en daarna met wat dingies naar Berlijn en dan heb ik nog een paar leuke clubs,...” Echt dat je denkt: Hou je bek, hou je bek. Zeg al die dingen die je net zei in een lege Pringles koker. Niemand wil het horen. Ja, je leeft voor jezelf, geen probleem, maar praat niet met mij alsof het niet zo is en vertel dit aan je andere onvruchtbare vriendinnen rond een kampvuurtje met een gitaartje en je a-muzikaliteit en een wasknijper op je neus tegen de stank van alle Lowlands-bandjes van 8 jaar oud.

En alle eigenschappen die ik vroeger inferieur vond bij mijn vrouw, die vind ik nu prachtig. Nu met mijn kind, en dan zie ik haar allemaal dingen tegelijk doen. Terwijl vroeger dacht ik, toen ze geen kind had: Multitasken, wat is dat nou weer? Doe nou gewoon één ding goed met je faalangst, toch? En dat eeuwige onheldere inefficiënte gevoelsgelul de hele f *cking dag door. Ja daarvan dacht ik vroeger: Hou je muil. Terwijl nu met mijn kind zie ik: Oh, tuurlijk, tuurlijk. Dit is zo prachtig. Dit is zo prachtig. Ik bedoel, ik snap nu, als mijn vrouw net zo goed zou spreken als ik, ja, dan zou mijn kind natuurlijk nooit leren praten. Mijn kind is juist gebaat bij die herhaling. En nu ik het zo voor mezelf samenvat, is het voor mij allemaal zo duidelijk. Groei is niks meer dan worden wie je bent. Gewoon jezelf ontdoen van al die onzin en worden wie je bent.

Hoe hangen de opvoedprincipes samen?

Sat, 17 Jun 2023 13:30:40 GMT

De 15 opvoedprincipes zijn met elkaar verbonden en vormen in hun interactie een interessant raamwerk voor de do’s and don’ts in de opvoeding.

Of het nu gaat om gezond eten, doorslapen, mediagebruik, opstandig gedrag, pesten, seksuele opvoeding, alcoholmisbruik of welke andere opvoedkwestie dan ook, van peuter tot puber gelden vaak dezelfde principes. En samen werken ze extra sterk.

Deze blog legt uit hoe het geheel samenhangt.

De Basis

Opvoedprincipe 1 t/m 4 zijn echt de pijlers van het opvoedingsraamwerk. Ze richten zich op geborgenheid en vertrouwen.

Opvoedprincipe 1, Zorg goed voor jezelf, gaat over het welbevinden van ouders. Alleen als je zelf goed in je vel zit en de tijd neemt, heb je energie genoeg om de andere principes na te leven. Je kunt meer geduld opbrengen, meer aandacht geven voor wat je kind voelt en nodig heeft en makkelijker situaties relativeren. Dat is een stuk lastiger als je vermoeid of gestrest bent, geen perspectief hebt of zelf geen steun kunt vinden.

Opvoedprincipe 2, Hou onvoorwaardelijk van je kind, klinkt als een open deur. Onvoorwaardelijke liefde gaat erover om van je kinderen te houden om wie ze zijn en niet om wat ze doen. Vaak zetten we de liefde voor kinderen in als handelswaar. ‘Je bent pas een fijn persoon als jij je zo gedraagt. En als jij je niet zo gedraagt vind ik je dus niet goed.’ Onvoorwaardelijke liefde geeft kinderen basisvertrouwen en een veilige hechting, waardoor ze zich beter kunnen ontwikkelen en leren om anderen te vertrouwen ongeacht fouten en andere omstandigheden.

Opvoedprincipe 3, Geef het goede voorbeeld , hoort ook bij de basis. In alles wat je doet en zegt kijkt je kind voortdurend naar jou. Of je je zelf wel aan de regels houdt (zie principe 5 en 6 over regels stellen en consequent zijn), geen leugentjes om bestwil vertelt (principe 4 over eerlijkheid), je positief en respectvol gedraagt (principe 7, 10, 14 over positief opvoeden), kunt relativeren (principe 8 en 15) en ook of je jezelf blijft ontwikkelen (principe 12 en 13).

Principe 4, Eerlijkheid , is eerlijk gezegd () het meest onderbelichte basisprincipe. Iedere ouder zegt wel eerlijkheid hoog in het vaandel te hebben, maar botst in de praktijk al snel tegen dilemma’s aan en neigt dan de waarheid te verdraaien omdat dat beter uitkomt. Soms is het makkelijker om een leugentje te vertellen als je zelf niet lekker in je vel zit (opvoedprincipe 1). Het helpt dan echter meer als je je kind gewoon vertelt hoe je je voelt. Soms liegen mensen om aardig gevonden te worden (sociale leugens) of zijn bang voor de consequenties. Als je onvoorwaardelijk van je kind houdt (opvoedprincipe 2) is er geen reden meer om tegen elkaar te liegen in het gezin. En kinderen nemen de neiging tot liegen over van volwassenen. Liegen is dus ‘besmettelijk’. Geef het goede voorbeeld (opvoedprincipe 3).

Creëer voorspelbaarheid in een positieve omgeving

De principes 5 tot en met 11 richten zich op duidelijkheid, voorspelbaarheid en vanzelfsprekendheid.

Opvoedprincipe 5, Stel je regels en principes vast , is nodig om normen en waarden bij je kind te ontwikkelen. Met regels stel je duidelijke grenzen en met je principes (de onderliggende waarden) zorg je dat je kind zich langzamerhand zelf kan sturen. Dit is nodig zodat je kind weet wat belangrijk is (opvoedprincipes 6 en 8), kan bedenken welk gedrag positief in de maatschappij wordt gewaardeerd (opvoedprincipes 7 en 10) en zich zelfstandig kan ontwikkelen (opvoedprincipes 12, 13, 14 en 15).

Opvoedprincipe 6, Wees consequent , versterkt de duidelijkheid die je met de regels (en onderliggende waarden) hebt gegeven (opvoedprincipe 5). Om consequent te zijn moet je ook goed in je vel zitten (opvoedprincipe 1) zodat je het kan opbrengen om vaste patronen aan te houden. Ook helpt eerlijkheid (opvoedprincipe 4) om consequent te blijven. Je hoeft dan nergens omheen te draaien en bent betrouwbaar.

Opvoedprincipe 7, Geef complimenten , werkt alleen als je eerst duidelijkheid hebt gegeven over wat je verwacht (opvoedprincipe 5). Dan kun je dat bekrachtigen met complimenten. Overdrijf niet en meen het oprecht (opvoedprincipe 4), anders bestaat de kans dat je kind een onrealistisch beeld van zichzelf en de werkelijkheid krijgt. Complimenten staan ook los van de liefde voor je kind (opvoedprincipe 2). Complimenteer gedrag en niet de persoon. Zeg ook nooit: ‘Je bent alleen lief als je of dat doet.’

Opvoedprincipe 8, Maak er geen issue van , pas je toe op zaken die minder belangrijk zijn. Welke ‘regels’ je wel of niet wilt negeren hangt dus af van je principes en waarden die je (met opvoedprincipe 5) hebt meegegeven. Negeren werkt alleen als je het vol kunt houden. Dus alleen als je de energie hebt (opvoedprincipe 1) en het consequent kunt doen (opvoedprincipe 6).

Opvoedprincipe 9, Voorkom (dreigen met) straffen , is een essentieel ingrediënt voor een positieve opvoeding. (Dreigen) met straffen doen we vaak uit onmacht en frustratie. Als je beter in je vel zit (opvoedprincipe 1), heb je meer energie en geduld om je kind op de juiste manier aan te spreken. Dreigen met straffen is eigenlijk een vorm van chantage. ‘Als je je niet zo gedraagt dan krijg je straf en vind ik je niet goed.’ Je stelt dan voorwaarden aan je liefde in plaats van die onvoorwaardelijke te geven (opvoedprincipe 2). Als je je kind straft leert je kind dat straffen er blijkbaar bij hoort in de maatschappij en zal dan ook gaan denken dat je een ander met opzet mag kwetsen en zal dus ook vaker zelf gaan straffen. Ouders zijn zelf vaak niet bewust van de voorbeeldrol (opvoedprincipe 3) en geven zo verkeerde gewoontes door. Vaak wordt alleen gedreigd met (onuitvoerbare) maatregelen en zo leren kinderen dat je niet consequent bent (opvoedprincipe 6). Dreigen met straffen loopt ook vaak uit op een machtsstrijd (opvoedprincipe 11).
Kinderen die veel gestraft worden laten een slechte gewetensontwikkeling zien en kunnen zelfs wraak -of schaamtegevoelens ontwikkelen door negatieve dingen op zichzelf te betrekken. Kinderen leren straf te gaan vermijden. Ze doen iets niet in plaats van dat ze weten wat wel gewenst is (opvoedprincipe 10) en leren niet zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun gedrag (opvoedprincipe 13).

Opvoedprincipe 10, Zeg wat je wel verwacht helpt je kind aan een positieve grondhouding. Door je verwachtingen over ‘Zo doen we dit samen’ te communiceren, op een manier die begrijpelijk is voor je kind, bouw je aan vanzelfsprekendheid in je gezinsleven. 'We gaan nu afspraken maken' (opvoedprincipe 5) moet dus vooral gaan over wat je kind wel mag in plaats van allerlei regels die je kind niet mag doen. Zo gauw je in de 'mag-niet houding' gaat staan wordt het bereiken van gewenst gedrag lastig (opvoedprincipes 9 en 11). Zeg het positief. Wat mag wel, wat wil je wel bereiken en stimuleer het verlangen naar het goede (zie de ontplooiingsprincipes 12, 13 en 14).

Opvoedprincipe 11, Voorkom een machtsstrijd . Een machtsstrijd met je kinderen komt vaak voort uit zelf gestelde verwachtingen, waarvan je je ook kan afvragen of deze wel realistisch zijn. Consequent zijn (opvoedprincipe 6) hoeft niet te betekenen dat je strak vasthoudt aan je regels (“eet je bord leeg”). Ga uit van wat je eigenlijk wil (opvoedprincipe 5 over je onderliggende waarden). En is het wel zo belangrijk (opvoedprincipe 8)? Als je daarbovenop ook nog eens gaat dreigen met straffen (opvoedprincipe 9) “als je nu je bord niet leegeet dan...”, dan zit je dicht tegen een machtsstrijd aan. Je kunt weerstand bij je kind voorkomen door het positief te zeggen (opvoedprincipe 10). Dit alles lukt natuurlijk het beste wanneer je daar de tijd en energie voor hebt en rustig blijft (opvoedprincipe 1), niet op de persoon speelt maar onvoorwaardelijke liefde toont (opvoedprincipe 2), zelf het goede voorbeeld geeft hoe je met conflicten omgaat (opvoedprincipe 3) en ook eerlijk durft toe te geven wanneer je ongelijk hebt (opvoedprincipe 4). Respecteer je kind en je kind zal jou respecteren. Tenslotte is het goed te realiseren dat kinderen zich allemaal ontwikkelen op hun eigen manier en in hun eigen tempo. Heb vertrouwen en geduld (opvoedprincipe 15) en gooi wat humor in de strijd.

Ontplooiing en zelfstandigheid

Principe 12 tot 15 richten zich op de ontplooiing en zelfstandigheid van je kind. Het gaat over het steunen van je kind om met zelfvertrouwen hun weg naar onafhankelijkheid in te slaan.

Opvoedprincipe 12, Stimuleer een passie . Bijna alle kinderen zijn wel ergens goed in.
Geef tijd en aandacht (opvoedprincipe 1) aan het steunen van je kind in het hebben van een passie, hobby of sport. Ook als je kind verliest of zich ongewenst gedraagt is steun (principe 2), eerlijkheid (principe 4) en relativering (principe 8) nodig voor het verwerken van tegenslagen. Ouders met een eigen hobby kunnen laten zien hoeveel dit oplevert (opvoedprincipe 3) en hoe belangrijk het is om je leven lang spelend te leren (opvoedprincipe 5).

Opvoedprincipe 13, Stimuleer eigen verantwoordelijkheid . Wanneer kinderen zijn opgevoed in een veilige omgeving (opvoedprincipe 1 t/m 4) dan geeft dat hen een basisvertrouwen waarmee ze zich verder kunnen ontwikkelen. Door kleine succesjes en complimenten (opvoedprincipe 7) groeit de zelfwaardering van je kind en zal het vertrouwen hebben voor de volgende taak. Met een goed stel normen en waarden (opvoedprincipe 5) zijn ze steeds meer in staat zelf keuzes te maken vanuit hun eigen motivatie. Door kinderen te steunen in hun activiteiten (opvoedprincipe 12), kennis te laten maken met nieuwe dingen (principe 14) en durven los te laten (opvoedprincipe 15), krijgt je kind de kans om voor zichzelf te zorgen.

Opvoedprincipe 14, Ontdek de wereld . Nieuwe ervaringen zijn belangrijk in de ontwikkeling van een kind. Neem de tijd (opvoedprincipe 1) om kinderen zich te laten verwonderen over alles wat groeit en bloeit en door ze in contact te laten komen met andere culturen en meningen. Toon je eigen bewondering en respect (opvoedprincipe 3). Daarmee ontwikkel je het waardepatroon verder (opvoedprincipe 5) en een creëer je een positieve open houding (opvoedprincipe 4, 7 en 10).

Opvoedprincipe 15, Heb Geduld is het logische sluitstuk van het raamwerk. Ontwikkeling heeft zijn tijd nodig en ieder kind ontwikkelt zich in zijn/haar eigen tempo. Je kind zal zeker anders zijn dan je van tevoren had verwacht. Op het resultaat heb je (gelukkig) geen invloed. Je hebt wel invloed in de hoeveelheid aandacht (#1), liefde (#2), voorbeeldrol (#3), eerlijkheid (#4), meegegeven waarden (#5, 6, 7 en 8), positieve insteek (#9, 10, 11) en het ontwikkelingsaanbod (12, 13 en 14).

Een plantje groeit niet harder als je eraan gaat trekken en duwen. Ooit zullen ze echt wel lopen, zindelijk zijn, de weg naar school vinden, meehelpen in het huishouden en hun eigen geld verdienen.
Wees relaxed en relativeer met humor. “If everything else fails, have patience.” Zorg dat je daar de energie voor hebt om daarmee om te kunnen gaan en het te kunnen relativeren.

Wat is jouw opvoedstijl?

Sun, 13 Mar 2022 19:18:32 GMT

“Montessori met een vleugje Kim Jong-un”

Dat antwoordt Ronald Goedemondt in zijn show Numero Uno op deze vraag. Hieronder een stukje daaruit.

Situatie: Ronald (R) haalt zijn zoontje op bij een schoolplein in Amsterdam-Zuid. Naast hem staat een vader (V) met oranje broek en sjaaltje rond zijn strot.

V: Wat is jullie stijl van opvoeden?
R: We hebben niet echt een stijl. Het is meer een combinatie van stijlen.
V: Wat bedoel je daar nu mee?
R: Full contact met low kicks en wurgen.
V: Gast!
R: Nee, nou, ok. Wat wij doen, wat wij proberen, is aandacht voor het individu en geduld.

Aandacht, geduld, aandacht, geduld, aandacht, geduld, aandacht, geduld.
Flippen, schreeuwen, janken, als iedereen zijn bek nou niet dichthoudt gooi ik dit kapot.

Montessori met een vleugje Kim Jong-un.

Je kunt dit hilarische fragment beluisteren op Spotify. Zoek op “Stijl van opvoeden”

In opvoedland is de discussie over opvoedstijlen soms net zo absurd. Alsof je een stijl moet kiezen en daar dan aan moet vasthouden.

Hoe kunnen we er dan wel tegenaan kijken?

Even terug naar de theorie

De theorie die vaak wordt aangehaald als je het over opvoedstijl hebt is het model van Baumrind (1971). Dit model, aan de hand van de dimensies ‘ontvankelijkheid’ en ‘veeleisendheid’, is door anderen uitgebreid waaruit vier opvoedingsstijlen naar voren komen. De stijl wordt bepaald door de invloed die de ouders willen hebben en de mate waarin op het kind gereageerd wordt.

a) De autoritaire ouder stelt veel regels en legt de nadruk op gehoorzaamheid. Het kind is ondergeschikt. Als het kind niet luistert, volgt er straf.

b) De toegeeflijke ouder doet precies het tegenovergestelde. Deze ouder wil het kind in al zijn behoeften voorzien. Het kind mag bijna alles.

c) Een autoritatieve ouder stelt ook grenzen, maar legt wel aan het kind uit waarom regels gesteld worden. Ook wordt er veel geluisterd naar het kind en is er ruimte voor overleg.

d) Een verwaarlozende ouder (een stijl die later door Maccoby en Martin (1983) is toegevoegd) schenkt weinig aandacht aan het kind. Er zijn geen regels maar ook geen emotionele steun. Het wordt aan zichzelf overgelaten.

Een verdere verdieping in deze stijlen en de consequenties voor de ontwikkeling van het kind, leert dat de autoritatieve stijl verreweg de meest geprefereerde is. De andere stijlen kunnen leiden tot een lage eigenwaarde, minder zelfvertrouwen en een slechtere zelfbeheersing. Een autoritatieve opvoedstijl leidt eerder tot zelfredzame, sociale en verantwoordelijke kinderen.

Dat autoritatief opvoeden dus vaak de juiste stijl is, daar zijn de meeste professionals het wel over eens. Het lijkt een multiplechoicevraag met alleen antwoord c als het goede antwoord. Alleen ‘autoritatief’ heeft positieve woorden. Makkelijke keuze, toch?

Waarom hebben we het dan toch over die verschillende opvoedstijlen?

Als er maar één goede stijl is, waarom moeten we die andere stijlen uit de theorie dan bespreken?
Het model helpt om patronen te herkennen in hoe ouders op hun kind reageren. Het geeft aan dat er in de samenleving verschillende opvattingen kunnen heersen over wat goed opvoeden is.
Partners hebben vaak allebei een andere achtergrond en zijn niet op dezelfde manier grootgebracht. Waar de een wat losser zal zijn, wil de ander misschien juist strenger zijn. Als de ene ouder is opgevoed met een grote nadruk op regels en discipline, inclusief het straffen van het kind, dan is deze ouder misschien geneigd dit zelf ook weer toe te passen. De denkwijze kan dan zijn: “Vasthouden aan de regels, anders lopen ze over je heen.” De andere ouder is misschien van huis uit heel erg vrij gelaten, alles kon en alles mocht. Deze ouder kan het moeilijker vinden om duidelijke grenzen te stellen en kan denken: “Ik ben zelf ook redelijk terecht gekomen, doe niet zo moeilijk!”

Ouders verdiepen zich relatief weinig in wat hen te wachten staat. Denkbeelden over opvoeden worden doorgegeven van generatie op generatie: “Ik moest het vroeger ook zo doen, dus...”. Nieuwe ouders krijgen geen opleiding over opvoedstijlen en de gevolgen daarvan. Je hoort vaak: “Iedereen zegt iets anders. Waarom zou ik een boek lezen of naar experts luisteren als ze elkaar toch alleen maar tegenspreken?” Dat leidt tot een houding van: “Ik zoek het zelf wel uit. Mijn opvoedingsvaardigheden zijn van nature aanwezig. Ik vertrouw op mijn intuïtieve ouderschap.”

Met deze zienswijze lopen we het risico dat we nog veel blijven opvoeden volgens doorgegeven overtuigingen en mogelijk achterhaalde opvattingen.

Ervaren ouders zullen dit beamen. Zij hebben met vallen en opstaan al geleerd wat wel werkt en wat niet werkt, in welke situatie, én op de lange termijn. Vooral dat laatste is van belang te vermelden. Een straf (autoritair opvoeden) kan namelijk heel goed werken op de korte termijn. Het kind stopt met het gedrag wat net is bestraft. De ouder denkt dan snel: “Zo, dan zal hem leren!” Maar de vraag is of zo het kind in de juiste richting is gestuurd. Het kind kan heel boos worden over de straf, deze proberen te ontlopen (door het stiekem te doen) en misschien ontwikkelt het zelfs wel wraakgevoelens. Het kind leert door de straf dat hij dat gedrag moet ontwijken. Maar heeft het iets toegevoegd aan zijn eigen motivatie om niet de verkeerde dingen te doen? Ouders die met pubers vol in een machtsstrijd zitten kunnen zich alleen achteraf afvragen of ze misschien niet te streng zijn geweest.

Moeten we dan altijd maar lief, geduldig en begripvol zijn?

Is autoritatief opvoeden dan altijd de juiste keuze? Wanneer je kind plotseling een drukke straat over wil steken ga je toch niet eerst een gesprek aan? Het vereist resoluut optreden wanneer je kind in gevaar is.

Als je kijkt in de pedagogische theorieën en de ontwikkelingspsychologie dan is er gelukkig heel wat overeenstemming te vinden over wat je in welke situatie het beste kunt doen. En dat is ook precies het punt. Je kiest geen opvoedstijl om daar dan vervolgens halsstarrig aan vast te houden. Wat je doet wordt bepaald door in te schatten wat er aan de hand is, hoe belangrijk dit voor je is en in welke fase van ontwikkeling je kind zit.

Het model omgevormd naar Situationeel Opvoeden*

Als we ouders niet meer willen vragen: “Wat is jouw opvoedstijl?”, hoe kun je dan beter uitleggen wat je in welke situatie kunt doen?

Hiervoor kunnen we het model van Hershey & Blanchard uit de kast halen, gebaseerd op de onder managers overbekende theorie van Situationeel Leiderschap, waarin de leiderschapsstijl afhankelijk moet zijn van het competentieniveau van de medewerker.
Ook voor het opvoeden van je kind is dezelfde denkwijze toepasbaar. Laten we dit kort uitleggen.

Het principe gaat ervan uit dat je stijl afhankelijk is van de ontwikkelingsfase van je kind. Van een volledig afhankelijke baby tot een zelfstandige jongvolwassene.

Jonge kinderen hebben duidelijkheid en voorspelbaarheid nodig. Ze moeten volledig op de ouder vertrouwen. Een vaste structuur helpt in het dagelijkse ritme.

Als ze zelfbewuster worden, gaan ze meer uitproberen. Het kind stelt zich onafhankelijker op en uit de gevoelens heftiger. Dan is meer uitleg, emotionele ondersteuning en overtuiging nodig.

Wanneer het gedrag vanzelfsprekender is geworden hoef je steeds minder sturend te handelen. Het kind kan steeds meer, maar kan ook onzekerder worden. Met steun help je je kind meer zelfvertrouwen te geven.

En hoe meer het kind kan en durft, hoe meer je kan loslaten.

Het model toegepast op hoe je om kunt gaan met regels stellen

Regels stellen en handhaven is misschien wel de lastigste opvoedkwestie waar ouders mee worstelen. Het model van Situationeel Opvoeden laat zien hoe je, afhankelijk van de ontwikkelingsfase van het kind, met regels kunt omgaan.

Kinderen hebben behoefte aan duidelijkheid en voorspelbaarheid. Regels stellen helpt daarbij. Jonge kinderen gaan zich prettiger gaat gedragen als ze weten waar ze aan toe zijn en wat van hen verwacht wordt. Ook voor de ouder geeft dit houvast. Je kunt dan eenvoudig zeggen: “We hebben afgesproken dat...”

Als kinderen zelfbewuster worden gaan ze de “waarom” vraag stellen. Het kind plaatst meer vraagtekens bij wat de ouder uitvaardigt. Strak vasthouden aan regels kan tot veel strijd leiden in gezinnen. Het is dan van belang dat het kind begrijpt waarom iets niet kan of mag. Als we duidelijk maken dat een regel een achterliggende zin (waarde) heeft, is de kans groter dat we hem niet meer als storende norm ervaren. Als ouder leg je de principes achter de regels uit, jouw onderliggende waarden (gezondheid, veiligheid, respect,…). Het is belangrijk dat de partners daarover samen op een lijn komen. Welke normen en waarden vind je belangrijk en welke principes en regels komen daaruit voort.

Wanneer je deze principes meegeeft en je kind deze redenen begrijpt, kan het zelf daarnaar gaan handelen. Kinderen denken dan meer zelf na wat ze beter wel en niet kunnen doen, omdat ze begrijpen waarom iets belangrijk is. Dat geeft je kind houvast, ook onder moeilijke omstandigheden. Als ouder hoef je dus steeds minder sturend te handelen.

Wanneer de verleidingen van buitenaf groeien en je kind onzekerder wordt, neem je als ouder een meer ondersteunende rol. Je kind kent de principes maar heeft nog steeds aanmoediging en reflectie nodig om zelf de juiste keuzes te maken. Langzamerhand gaat je kind zich steeds verantwoordelijker gedragen en gaat het de eigen leefregels bepalen, hopelijk op basis van de door de ouders uitgedragen waarden.

Een voorbeeld uit de dagelijkse praktijk

De rol van ouder verandert dus met de ontwikkeling van het kind. Laten we een alledaags voorbeeld nemen als illustratie van situationeel opvoeden; kleding.

Als ouder bepaal je wat voor kleding geschikt is voor een baby. Je kleedt je kind aan en doet een mutsje op in de kou. Het kind kan nog niet veel en de ouder geeft duidelijkheid wanneer wat moet gebeuren. Wanneer je kind merkt dat het zelf een persoontje is en een eigen willetje krijgt, wil het zelf meer controle. Aan- en uitkleden duurt een stuk langer. “Zelluf doen!” Het kind een keuze geven werkt dan vaak beter. “Wil je de rode of blauwe trui aan vandaag?” En je legt uit waarom wanten wel handig zijn in de sneeuw. Het kind leert zo dat kleding beschermt maar ook mooi kan zijn.
Als tiener kan de onzekerheid toeslaan. “Vinden ze mij niet stom met deze kleren?” Veel kinderen in deze leeftijd lopen nog tot ver in de herfst met de zomerjas aan. Als ouder is emotionele steun dan heel belangrijk. Waardering en andere succesjes helpen de puber een beter zelfbeeld te krijgen. Langzaam kan je het kind nu loslaten. Met kleedgeld bepaalt je kind zelf welke kleding het koopt en zo help je je kind richting zelfstandigheid.

Op weg naar een mooiere wereld

“Wat is jouw opvoedstijl?”, is dus een wat beperkende vraag. Het helpt wel in de discussie om achterhaalde opvoedopvattingen (o.a. straffen) met daaruit voortvloeiende problemen (o.a. frustratie, machtsstrijd) bespreekbaar te maken. Maar het gesprek moet ook gaan over de ontwikkeling van het kind en de veranderende rol van de ouders daarin.

Het overdragen van opvoedkennis is een voorwaarde voor een gelukkiger nieuwe generatie. Zo hoeven ouders opvoeden niet met vallen en opstaan te leren en kunnen alle kinderen met evenveel waardigheid en respect opgroeien.

Interesse in een overzicht van alle aspecten rondom de opvoeding voor kinderen van 0 tot 18 jaar in een grappig jasje? Bestel Handleiding Kind hier .

* Gebaseerd op Situationeel Leiderschap van Hershey & Blanchard. Welke manager is er niet groot mee geworden?

In 1999 is ook het boek verschenen ‘Situational Parenting’ van Campbell, O’Brien en Hersey. De teksten in deze blog komen niet voort uit dat boek.

Het meest essentiële beroep van het jaar

Thu, 09 Dec 2021 14:15:22 GMT

Welk beroep is dit jaar wederom uitgeroepen tot het meest essentiële beroep?

Diverse eindejaarslijstjes geven in december weer de mogelijkheid terug te blikken op het afgelopen jaar. De organisatie DevelUPment keek naar de meest cruciale beroepen van het afgelopen jaar. De onmisbare beroepen zijn op een rijtje gezet, waaruit een winnaar naar voren is gekomen.

Analyse

De verschillende sectoren zijn geanalyseerd en geëvalueerd. Een aantal vragen waren leidend in de rangschikking, waaronder:

Vraagt het beroep een continue bezetting? Wat gebeurt er als de beroepsgroep in kwestie gaat staken?
Wat is het maatschappelijk effect als dit beroep helemaal wegvalt? Kan zonder deze beroepsgroep de samenleving nog wel draaiende worden gehouden?

In de analyse zijn de volgende sectoren en daarbij behorende vitale processen meegenomen:

Zorg
Onderwijs
Vervoer
Voedselketen
Energie
Kinderopvang
Informatievoorziening
Cultuur
Hulpdiensten

Uitslag van het onderzoek

Wederom is dit jaar het beroep ‘moeder’ uitverkozen tot het meest essentiële beroep in de samenleving. Zij speelt in alle bovengenoemde sectoren een vitale rol. Op de volgende gebieden eindigde het beroep moeder zelfs op nummer één: zorg, vervoer, voedsel, warmte, opvang, informatie en hulp. Opvallend is dat het beroep vader ieder jaar weer iets hoger scoort.

Het effect op de samenleving als de beroepsgroep Moeders gaat staken heeft DevelUPment niet volledig kunnen doorrekenen. Er zijn wel signalen dat wanneer moeders af en toe een dagje staken dit zelfs een positief effect teweeg kan brengen. Allereerst voor het welbevinden van de moeder zelf. En indirect heeft een evenwichtige ouder weer een positieve invloed heeft op het welzijn van de kinderen. Het belang van een continue bezetting blijkt vooral afhankelijk van de leeftijd van de kinderen. Hoe ouder de kinderen, hoe minder relevant dit is.

Het is wel overduidelijk bewezen dat wanneer de beroepsgroep Moeders helemaal zou wegvallen, de samenleving niet kan overleven. Nederland zal na drie generaties zijn uitgestorven.

Functie-eisen

Uit het onderzoek blijkt dat het beroep ‘moeder’ een aantal zware functie-eisen kent. Onderstaand een niet uitputtende lijst:

7 dagen per week beschikbaar, gemiddeld 110 uur per week;
geen pauzes, lunch pas nadat de junior compagnon heeft gegeten;
uitstekende onderhandeling- en sociale vaardigheden;
geschoold in geneeskunde, psychologie en kookkunst;
kunnen opereren in een chaotische omgeving;
geen vakanties. Tijdens feestdagen neemt de werkdruk toe.

Salarisperspectieven

Overweeg je binnenkort te starten in dit beroep, let er dan wel op dat dit de minst betaalde baan ter wereld is. Je zou verwachten dat het meest cruciale beroep ook de beste salarisvooruitzichten kent. Het startsalaris voor de beroepsgroep Moeder is 0 EUR. De kosten zijn daarentegen hoog. Het Nibud heeft als richtlijn aangegeven dat een tweeoudergezin circa 25% van het netto besteedbare inkomen kwijt is aan twee kinderen. Uitgaande van het modale netto besteedbare inkomen, komt de rekensom uit op bijna €130.000 voor twee kinderen over de eerste 18 jaar.

Uit ons onderzoek is ook gebleken dat de hoeveelheid ervaring niet van invloed is op de salarisschaal. Zelfs na 18 jaar ervaring blijft het loonstrookje leeg. Daarbij komt dat het accepteren van een baan als ‘moeder’ vaak nog steeds negatieve gevolgen heeft voor je positie op de arbeidsmarkt. Voor vaders geldt dit nauwelijks. Ook daalt het uurloon van het werk buiten het moederschap met 13 procent (bron: onderzoek Centraal Planbureau (CPB), Rellstab en Rabaté).

Felicitaties

DevelUPment feliciteert alle moeders met deze uitverkiezing tot het meest essentiële beroep van het afgelopen jaar.

Alle winnaars krijgen automatisch bericht als dit nieuws hen bereikt.

Moeders aller landen, gefeliciteerd!

Op naar gelijke beloningen, het tegengaan van een inkomensdaling na moederschap en een betere verdeling van werk en zorgtaken!

DevelUPment publiceert content met een missie en een knipoog. Het houdt zich, naast het schrijven van dergelijke berichten, bezig met het uitgeven van boeken. Het meest recente boek ‘Handleiding Kind’ is een uitstekende ondersteuning voor mensen in de beroepsgroep Moeder of Vader. Het geeft praktisch aanwijzingen op allerlei gebieden tijdens het grootbrengen van kinderen van 0 – 18 jaar, in een ludieke vormgeving van een gebruiksaanwijzing.

Eerlijk ouderschap

Wed, 17 Nov 2021 07:09:08 GMT

Er bestaan veel tegeltjeswijsheden over waarheid en leugens. Eerlijkheid is een algemeen gevierde deugd.

Hoe zit dat in de opvoeding?

Wat zeggen ouders zelf?

Wanneer je aan ouders vraagt of ze wel eens de waarheid verhullen of verdraaien dan krijg je wisselende antwoorden. Van ‘ik vertel altijd alles aan mijn kinderen’ tot ‘om je kind ergens toe te bewegen ontkom je niet aan een leugentje op zijn tijd’. Ouders zullen natuurlijk nooit zeggen dat ze hun kinderen manipuleren. Dat is een veel te groot woord. Toch zijn uitspraken als ‘wanneer je je groenten niet opeet, zul je nooit een grote jongen worden’ of ‘als je je speelgoed niet opruimt, gooi ik het allemaal weg’ van alle tijden. Ouders zéggen wel dat ze eerlijkheid belangrijk vinden, maar ze handelen daar niet altijd naar.

Hoe werkt dit in op je kind?

Klopt het gezegde ‘vertrouwen komt te voet en gaat te paard’ ook in de opvoeding?

Babies en jonge kinderen vertrouwen volledig op jou als ouder. Ook al doe je veel verkeerd, ze blijven je volgen. Eerlijk gezegd �� kunnen ze natuurlijk ook niet veel anders. Ze zijn afhankelijk van jouw bescherming en hulp. Hoe anders wordt dat wanneer ze ouder worden. Later op de basisschool en als tiener zien ze opeens dat jij ook fouten maakt. Ze onthouden feilloos als je je belofte (of dreigement) niet waar kunt maken. Ze volgen wat je tegen anderen zegt en horen soms een gewijzigd verhaal. Zitten mijn ouders nu gewoon te liegen?

Langzaamaan gaan kinderen begrijpen dat er zoiets bestaat als ‘sociale leugens’. De botte waarheid hoeft niet altijd te worden verteld om het ego van de ander te sparen. Ook leren ze dat toehoorders langer en met meer interesse naar je verhaal luisteren wanneer je het een beetje aandikt. We voelen onszelf dan een stukje beter.

Is dit schadelijk of is het laten ondervinden van het concept van liegen een onderdeel van de opvoeding? Is het leerzaam je kinderen te laten nadenken over de omgang met feiten en de waarheid, omdat de wereld er misschien anders uitziet dan je in eerste instantie zou denken?

Wat is nu het effect van liegen in de opvoeding?

Wetenschappelijk onderzoek doen naar het effect van liegen op de ontwikkeling van kinderen is nog niet zo makkelijk. Universitair hoofddocent en pedagogisch onderzoeker Rianne Kok van de Erasmus Universiteit Rotterdam is een expert op het gebied van opvoeding en sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen en heeft een budget gekregen om hier onderzoek naar te doen. Zo zal ze onder andere op zoek naar het antwoord op de vraag hoe de omgang met de waarheid de morele ontwikkeling van kinderen beïnvloedt.

Eerlijkheid speelt door in de andere uitgangspunten van opvoeding

Laten we eens inzoomen op de relatie tussen eerlijk zijn en een aantal basisprincipes rondom opvoeding.

Principe 1. Zorg goed voor jezelf

Een goede opvoeding begint bij jezelf. Dat geeft de energie om goed voor je kinderen te zorgen. Wanneer je zelf gestrest bent is de verleiding groot om snel een leugentje te vertellen om je kind ergens toe te bewegen of om lastige situaties te vermijden. Hoe beter je in je vel zit, hoe meer tijd en energie je hebt om eerlijk met je kind te communiceren.

Principe 2. Hou onvoorwaardelijk van je kind

Volwassenen liegen soms tegen elkaar om aardig gevonden te worden (sociale leugens) of bewaren een geheim omdat ze bang zijn voor de consequenties. Als je onvoorwaardelijk van je kind houdt is er geen reden om tegen elkaar te liegen in het gezin. Zorg voor een eerlijke relatie met je kind, ook in het tonen van je emoties.

Principe 3. Geef het goede voorbeeld

Onderzoek toont aan dat kinderen de neiging tot liegen overnemen van volwassenen. Liegen is dus ‘besmettelijk’. Als ouder is het dus belangrijk het goede voorbeeld te geven door niet te liegen. Als je kind erachter komt dat je ergens over hebt gelogen, zal het leren dat liegen dus ook een optie is. En dat helpt niet, zeker als je kind in de puberteit komt. Dan wordt respectvol opgroeien steeds lastiger.

Door eerlijk te zijn bouw je aan vertrouwen wat een leven lang meegaat. Zo kun je altijd met elkaar over alle onderwerpen praten.

Principe 7. Geef complimenten

Het blijkt dat eerlijke complimenten een verschil maken.

Als je het overdrijft of het niet meent gaat dat ten koste van de echte complimenten. Wanneer je je kind continu de hemel inprijst kan het kind een onrealistisch beeld van zichzelf en de werkelijkheid krijgen.

Geef dus voornamelijk gemeende complimenten. Dat is niet altijd makkelijk. Zoek in je complimenten naar iets wat werkelijk goed ging. Stel je kind is lang bezig geweest met een tekening, maar jij vindt de tekening eigenlijk niet zo mooi. Zeg dan niet dat het een mooie tekening is, maar zoek iets dat je echt mooi vindt (een bepaalde kleur ofzo) of complimenteer het maken ervan zelf.

Principe 9. Voorkom (dreigen met) straffen

Ook in hoe je kritiek geeft op je kind speelt eerlijkheid een rol. Door te benoemen wat je ziet en eerlijk te zeggen wat je anders zou willen, kan je kind beter leren om met kritiek om te gaan. Wil je je kind corrigeren, betrek dit dus altijd op het feit (wat is er gebeurd) en niet op de persoon (je bent altijd zo druk, vervelend,..). Prijs je kind als het de waarheid vertelt. Zeg bijvoorbeeld: ‘Ik vind het niet goed wat je hebt gedaan, maar ik vind het erg fijn dat je er eerlijk over bent.'

Door eerlijk te zijn naar je kind, neem je je kind serieus. Sta voor wat je zegt en voorzie je beslissingen van uitleg. Ook bij minder goed nieuws. Erken de behoefte aan respect en waardering bij je kind.

Principe 14: Ontdek de wereld

Als je als kind je ouders kan vertrouwen durf je meer aan. Denk bijvoorbeeld aan de ontwikkeling van smaak. Zoet, zout en umami zijn smaken die aantrekkelijk zijn. Maar zuur en bitter zijn ‘alarm-stoffen’. Deze moet je ‘leren’ eten. Maar dat gaat niet vanzelf. Je moet, net zoals in de oertijd en in het dierenrijk, eerst iemand zien die dit kan eten. Een voorbeeld dus. En dan natuurlijk iemand die je kan vertrouwen.

Moet je dan altijd maar eerlijk zijn?

Niet liegen betekent niet dat je je kinderen alles moet vertellen. Je mag gerust zeggen dat je iets niet wil vertellen. Je hebt zelf ook recht op je privacy of je vindt je kind ergens nog te jong voor. Het helpt wel de reden erbij te vertellen. Gun je kind ook zijn/haar eigen privacy en beschaam dit niet.

En Sinterklaas dan?

Het vertellen dat Sinterklaas niet bestaat kun je zien als een Nederlands inwijdingsritueel naar volwassenheid. Je kind behoort vanaf dan tot de mensen die ‘een geheim delen’. Het verschilt per kind (en je eigen opvattingen) wat een goede leeftijd is om het geheim te vertellen, maar doe het wel voordat je kind naar de bovenbouw gaat. Maak dit een speciaal moment ver buiten Sinterklaastijd om, zodat het niet als een verstoring van het feest zelf komt. Het is toch al een drukke tijd.

Conclusie

Opvoeding draait allemaal om vertrouwen. Niet alleen tussen je kind en jezelf als ouder, maar misschien ook wel over de wereld om je heen. Heb je een positief mensbeeld? Vind je dat de meeste mensen deugen? Dan neem je de keren dat je bedrogen wordt voor lief. Heb je het beeld dat je altijd op je hoede moet zijn omdat ze ‘anders over je heenlopen’? Dan zal dat zeker ook uitstralen in de opvoeding.

Eerlijkheid duurt het langst (en is een stuk minder vermoeiend). Maar ik wacht graag de uitkomsten van het wetenschappelijke onderzoek af.

“Trust is earned in drops and lost in buckets”.

Ieder kind is anders, toch?

Thu, 09 Sep 2021 05:06:40 GMT

Iedere ouder wil zijn kind weleens achter het behang plakken. De gebruiksaanwijzing is vaak ver te zoeken. Maar waarom moet iedere ouder het wiel zelf uitvinden? Waarom is er na de babytijd niet wat meer ondersteuning voor ouders?

Help

De meeste ouders kennen dat gevoel. Wat wil mijn kind nu? Het komt nu echt niet uit, hoe maak ik nu een eind aan dit gedrag?

Soms zie je ervaren ouders glimlachen als er een kind van een gestreste ouder op de grond van de supermarkt ligt te krijsen. Een meewarige blik; ik ken dat, ik ben ook door deze fase heen gegaan.

Wil je deze jonge ouder helemaal over de kling jagen, kom dan met opvoedtips hoe dit gedrag voorkomen had kunnen worden. Ongevraagd opvoedadvies wordt zelden in dank afgenomen.

Ja, bij het consultatiebureau, daar kom je voor advies. Maar na de eerste verjaardag van je kind nemen deze bezoekjes snel af en ben je als ouder op jezelf aangewezen. Natuurlijk kun je nog steeds aankloppen bij de instanties van de jeugdgezondheidszorg, maar die drempel is een stuk groter geworden. Er moet wel echt iets aan de hand zijn wil je als ouder die stap willen en ook durven maken.

Waarom moeten ouders leren opvoeden met vallen en opstaan? Dat je je kind niet kan controleren, dat je je peuter echt niet kan dwingen, dat consequent zijn niet betekent dat je strak aan je regeltjes moet vasthouden (omdat je het anders gaat ‘verliezen’), dat je prima interesses kunt stimuleren en dat je wél een goede relatie kan hebben met je puber.

Wees gerust

Gaat er dan veel mis in Nederland? Nee. Het is niet voor niets dat de kinderen in Nederland tot de gelukkigste kinderen van de wereld horen. Nederlandse gezinnen brengen veel tijd samen door en er is veel vrijheid. Kinderen worden hier gehoord en gezien.

Je moet het als ouder dan ook heel bont maken, wil je je kind beschadigd de wereld insturen. Veilig gehecht zijn is een essentiële voorwaarde voor een gelukkig leven. Om dit tot stand te brengen moet je als ouder, volgens deskundige Frans Schalkwijk, in ongeveer de helft van de interacties met het kind ‘goed reageren’. Je mag dus eigenlijk best veel fouten maken in de opvoeding. Ook de documentaire “De kinderen van Ruinerwold” toont aan hoe flexibel kinderen kunnen zijn. En lukt het je toch om je kinderen compleet te verwaarlozen, dan opent dit mogelijkheden voor een artistiek beroep, als je de biografieën van vele bekende Nederlanders mag geloven tenminste.

Voor de kinderen van de meeste Nederlanders hoeven we ons dan ook geen zorgen te maken.

Kan iedereen het aan?

Toch groeit de kloof tussen gelukkige en ongelukkige kinderen. Jeugdzorg kan het aantal gevallen moeilijk aan en ook is het aantal kinderen dat in armoede leeft gegroeid.

Er zijn veel ouders die het zelf moeilijk hebben. Die door de dagelijkse beslommeringen niet in staat zijn de juiste keuzes te maken. Zij die gewoon pech hebben en van tegenvaller naar tegenvaller leven en moeite hebben om verder te kijken dan het einde van de week. De kinderen van die ouders moeten we helpen. Allereerst door die ouders te helpen. Geef ze meer begeleiding na de babytijd. Help ze de mogelijkheden te benutten die er zijn om hun kind betere kansen te geven en haal ze uit de armoede. En ja, geef ze ook gewoon de opvoedtips mee. De ‘best practices’, de do’s en don’ts, zodat tenminste zij het opvoeden niet met vallen en opstaan hoeven te leren en de kinderen met evenveel waardigheid en respect worden behandeld. Ieder kind is uniek, maar ieder kind verdient een kindertijd zonder bagage.